بی اراده ترین و بی سیاست ترین سیاستمداران افغانستانی عازم نیویورک می شوند

در سازمان ملل حدیث تازه ای بر موقعیت، مطالبات و مناسبات افغانستان روایت نمی شود و صرفا به بازخوانی قصه ی هزارو یک شب کابل در میان جمع حاضر بسنده می شود.
شاید بیراه نگفته باشیم اگر ادعا کنیم نمادین ترین، فرمالیته ترین و آلت دست ترین مهمان نشست های سالیانه ی سازمان ملل متحد در نیویورک کسی جز نمایندگان افغانستان نیست؛ چرا که بی اراده ترین و بی سیاست ترین سیاستمداران افغانستانی عازم نیویورک می شوند تا همان روند گذشته را به شکل مذبوحانه تر و نا منسجم تری در پی بگیرند.
اینکه هر ساله دست از پا درازتر و منفعل تر و چشم به راه تر از گذشته منتظر خیرات نشست های نیویورک برای کابل بمانیم و عملا هیچ کاری جز گدایی گسترده و رسمی از جامعه جهانی برای امنیت و ثبات صوری در کشور انجام ندهیم؛ راه به جایی نمی برد و چیزی بیش از گذشته عایدمان نمی کند.
تمام این موارد و هر آنچه در این خصوص از قلم افتاده در یک کلام و به عبارت صریح تر می شود: تکرار مکررات در مقر همیشگی نیویورک! یعنی همان انفعال و بلاتکلیفی طرف افغانستانی در مقابل بندها و تکالیف ناتمام طرف غربی که دیکته شده از طرف امریکا است و بس!
روال چند سال اخیر در موضع گیری های ضعیف و کلیشه ای نمایندگان قلب آسیا در مقر سازمان ملل که به آن به چشم یک خیریه ی مادام العمر و عمومی نگاه می کنند؛ حاکی از اینست که با تغییر افراد و تغییر سبک مطالبات یک جانبه ی ما از جامعه جهانی، تغییری در دستاوردها حاصل نمی شود چرا که...
چرا که برنامه ی مدون و جامعی برای سیاست خارجی و حتی تعریف درست و واحدی از آن در میان ارگ نشینان وجود ندارد؛ بنابراین فرقی نمی کند که حامد کرزی پشت تریبون افغانستان در امریکا سخنرانی کند یا اشرف غنی یا عبدالله یا احیانا حکمتیار یا احتمالا حنیف اتمر!
از طرف دیگر باید اذعان کرد که از نگاه اشتراک کنندگان و سران کشورهای حاضر در نشست سالیانه سازمان ملل متحد در مقر نیویورک نیز حدیث تازه ای بر موقعیت، مطالبات و مناسبات افغانستان روایت نمی شود و صرفا به بازخوانی قصه ی هزارو یک شب کابل در میان جمع حاضر بسنده می شود.