رهبران چه غلطی می کنند؟

هیچگاه مقصر ضعف های امنیتی آن فرمانده و سربازی نیست که تنها برای قربانی شدن به قتلگاه رفته بلکه انگشت اتهام به سوی شخص اشرف غنی، استانکزی، اتمر و رهبران پشتون است که همراه طالب و همپیمان تروریسم هستند.
 سراسر افغانستان در دور تازه ای از حمله های طالبان در خون فرو رفته و داغی دگرباره بر دل مردم دردمند از جنگ و کشتار گذاشت اما تمامی حمله ها با همان هدف تکراری و روش های گذشته صورت گرفت و سرباز بماند که جنرال دو ستاره و فرماندهان نیز تنها حکم قربانی را برای طالب داشته اند.
مله طالبان با یونیفورم و تجهیزات ارتش افغانستان و با اهدافی مشخص صورت می گیرد و مجهزترین پایگاه های نظامی را بدون هیچ گونه مقاومتی به خاک و خون می کشاند تا آنجا که در حمله به پایگاه ارتش قندهار از 60 نظامی مستقر، 43 کشته، 9 زخمی و 6 ناپدید به جای گذاشت و تنها دو تن جان سالم به در برد، سوال مهم این است که اگر نظامیان و فرماندهان مجهز به سلاح در پایگاه های قادر به دفاع از خود نیستند و بی دفاع تر از زنان و کودکان قتل عام می شوند در میدان های نبرد چه می کنند؟
و از جانبی دیگر، جنرالان و مدیران جنگی چه غلطی می کنند که مهاجمان بدون هیچ گونه مقاومت و سدی زیر چتر حمایت درون حکومتی وارد پایگاه ها و مراکز امنیتی می شوند؟
مشکل اساسی که هر روز جان مردم را می گیرد و روحیه سربازان را تضعیف می کند، ریشه در امنیت ملی و شخص رییس جمهور دارد، اشرف غنی بی کفایت ترین فرد برای پست ریاست جمهوری بوده و هست و با حفظ مقام های چون استانکزی و اتمر و دخالت های بیشمار و گرفتن اختیار از رهبران جنگی وزارت دفاع نشان دارد که خاین تر از هر تروریستی برای افغانستان می باشد.
تمامی امکانات و هزینه های مالی و معنوی نهاد استخبارات و کشفی برای اختلاف های درونی و به حاشیه راندن مقام های ناراضی حکومت صرف می شود اما در برابر طالبان آنچه استانکزی و اتمر انجام می دهند تنها در هماهنگی و معامله خلاصه می شود.
اینکه طالبان با الگوی مشخص و با همان روش گذشته بدون بازخواست و یا توقف وارد پایگاه ها می شود و سربازان حتی توانایی دفاع از خود را ندارند، بدون هماهنگی های رده های بالای امنیتی صورت نمی گیرد و اینجاست که نه تنها سرباز این کشور مقصر نیست و تنها برای قربانی شدن به قتل گاه رفته بلکه بانی چنین رخ دادهای خون باری، ارگ نشیان هستند و ریاست جمهوری.
اگر اشرف غنی توانایی حفظ جان و مال مردم را ندارد و نمی تواند تشخیص دهد که چه مقامی را به رهبری جنگی برگزیند و ستاره و مدال بر شانه کدام جنرال بگذارد، بهترین راه اعتراف به عدم درایت و کنار رفتن از قدرت است تا مردم خود فکری برای دفاع از خود در برابر طالب پرستان و تروریستان کنند.
ناکامی مدیران جنگی و دفاعی از اشرف غنی و تیم ارگ نشات می گیرد زیرا حتی وزیر دفاع تهی از اختیار گزینش یک فرمانده است چه برسد به تعیین استراتژی در برابر طالبان و طرح ریزی برنامه های جامع جنگی.
رییس جمهور خود طالب دوستی است که با وجود قتل عام مردم در مساجد و جسدهای بی جان سربازان در پایگاه ها حتی از نام بردن طالبان به عنوان دشمن سرباز می زند، فردی که در راس قدرت برای بقای طالبان تلاش می کند و یک کشور را قربانی سیاست پشتونیزم فاسد و کثیف کرده است.
و حال، مردم خشمگین از خیانت های بلندپایگان حکومتی هستند که هر روز جان مردم را پیشکش طالب و داعش می کنند و اگر همچنان اشرف غنی پایبند به این سیاست باشد و از پایتخت گرفته تا دورافتاده ترین مناطق را بی دفاع، ارزانی طالبان کند دیگر نه تنها دیوارهای ارگ از خشم مردم در امان نیست بلکه از قدرت نیز به زیر کشیده می شود.
اشرف غنی در کنار استانکزی و اتمر چرا باید ذخیره های قومی خود را دشمن خطاب کنند در حالی که بیش از هر نیرو و قدرتی در جهت اهداف آنان حرکت می کند در حالی که جنگ و کشتار تنها دلیل بقای این حکومت فاسد و قبیله گراست.
رییس جمهور، مقام های ارشد امنیتی و رهبران پشتون باید بدانند که نمی توانند هم طالب باشند و هم قدرت را اشغال کنند و تا قبل از دچار شدن به سرنوشت داکتر نجیب، مسوولیت امنیتی را به رهبران جهادی واگذار کرده تا امنیت محلی به وجود آید زیرا رهبران جهادی هر چه که کردند هیچگاه با طالب همپیمان و همراه نشدند.