به حرف های ترامپ دل خوش نکنید

که شاید تاکتیک سیاسی و دیپلماسی امریکا نسبت به قلب آسیا و مرز دیورند به گونه ای تغییر یابد که در نهایت به نفع کابل و با روی گردانی از اسلام آباد باشد؛ اما تجربه نشان داده است که این امیدی محال بوده و آزموده را دوباره آزمودن خطا است.
هرچند دونالد ترامپ رییس جمهور جنجالی و افراطی امریکا در اظهارات داغ اخیر خود با لحن تند و تیزی پاکستان را مورد عتاب و خطاب قرار داده و یک دورو و دروغگوی سابقه دار و پلید خوانده است؛ حتی فریب کاری و حیله گری 15 ساله ی اسلام آباد را ناشی از ساده لوحی واشنگتن دانسته اما...
اما نباید از نظر دور داشت که پاکستان یک کشور منفعل و دست نشانده و مزدور بیش نیست و هرگز اراده و اختیار فریب کاری افکار عمومی منطقه را نیز به تنهایی در خود ندارد چه رسد به بازی با کاخ سفید و گمراه کردن امریکایی ها از دست یابی به مطالبات شان در خاک خود.
بنابراین دو حالت نسبی برای اظهارات ترامپ می توان در نظر گرفت یا اینکه کاخ سفید برای بقا و تداوم حضور خود در قلب آسیا درحال بررسی گزینه های دیگر با امکان باور پذیری بیشتر برای اذهان عمومی است که یکی از این گزینه ها قطعا تغییر مناسبات با پاکستان تا مرز جنگ و اشغال می باشد.
یا اینکه کاخ سفید صرفا به دنبال توجیهی برای وقت کشی و ناکامی خود در مبارزه نمادین با تروریسم در منطقه می باشد که انگشت اتهام جامعه جهانی را از خود به سمت اسلام آباد برگردانده است و چنین ادعا می کند که با ساده لوحی (!) و صرف هزینه های گزاف 33 میلیارد دالری، مورد فریب کاری و دروغگویی واقع شده است.
در هر دو حالت آنچه که مسلم و قطعی است این که منافع بلندمدت و سیاست خارجی ابر قدرت غرب همیشه در جایگاه ویژه ی اهمیت و بدون هیچگونه اغماض و مماشات است و طرف منفعل و نظاره گر افغانستانی، هرگز نمی تواند امیدوار به تغییر این مثلث معیوب و به دست گیری ابتکار عمل برای روابط خود با پاکستان یا امریکا باشد.