خلیلزاد و ارگ در پی حذف چهره های ضدطالبانی

اگر به گفته خلیلزاد صبر و حوصله جامعه بین‌ المللی در مقابل نور و جنرال رازق به پایان می رسد پس چرا صبر و حوصله آنها در مقابل انتحاری و انفجاری به پایان نمی رسد؟
باز هم در حدود پنجاه کشته و در حدود یکصد و پنجاه زخمی از سوی طالبان نصیب مردم بی دفاع و بی امنیت ما گردید. طالبان هم می کشند و هم مسوولیت آن را می گیرند اما حکومت وحدت ملی می گویند ما با طالبان صلح می کنیم چون طالبان در میدان جنگ شکست خورده اند. اینکه در کدام میدان جنگ شکست خورده اند هیچ کسی نمی داند.
در چنین شرایطی که از در و دیوار شهر کابل تروریزم می بارد ارگ نشینان می خواهند که دو شهر عمده افغانستان یعنی مزار و قندهار را نیز مانند کابل به جولانگاه تروریزم تبدیل نمایند وگرنه چه ضرورت احساس می گردید که ارگ به جان نور و رازق بچسبد؟ چرا در چنین وضعیتی که ارگ نشینان توانایی تامین امنیت بیست متری خود را ندارند خلیلزاد از نام جامعه جهانی نور و رازق را تهدید می کند؟
اگر هدف از آمدن جامعه جهانی در افغانستان سرکوب تروریزم است در آن صورت عطا و رازق از همه بیشتر با تروریزم می جنگند و امنیت نسبی را در شهرهای مزار و قندهار تامین نموده اند و در هر دو شهر کسی خارجی ها را نمی کشند برخلاف اینکه در کابل همه روزه خارجی ها هدف تروریست ها قرار می گیرند پس آیا شرکای بین المللی افغانستان با بی صبری در برابر نور و رازق می خواهند تمام افغانستان به جولانگاه تروریزم تبدیل گردد؟
در غیر آن اگر هدف جامعه جهانی مبارزه با تروریزم است پس نور، رازق و جامعه جهانی به یک راه روان هستند و خلیلزاد با ارگ در صدد آن اند که چهره های ضد طالبانی را از میان بردارند که کاملا مخالف اهداف جامعه بین‌ المللی است.