سلسله نشست های پرسش برانگیز ارگ با بزرگان سیاسی و سران جهادی(عکس)

صفحه‌ رسمی ارگ با انتشار این تصاویر نوشته‌ است: «به سلسله نشست‌ های مشورتی با رهبران و بزرگان سیاسی و جهادی در مورد مسایل مهم ملی و بین‌ المللی رییس‌ جمهور غنی طی چند روز گذشته به ترتیب با استاد محمدکریم خلیلی، استاد عبد رب الرسول سیاف، گلبدین حکمتیار، استاد محمد محقق و فضل‌ هادی مسلمیار به‌ گونه جداگانه در ارگ دیدار کرده‌ است و سلسله این دیدارها همچنان ادامه خواهد داشت».

افغانستان در یکی از حساس ترین و دشوارترین مرحله اجتماعی سیاسی قرار دارد. حساسیت این مرحله به شکنندگی وضعیت سیاسی و گسست های ویرانگر در عرصه‌ های متعدد و همچنان به بن‌بست خوردن گستره‌ ای از مسایل بنیادین اجتماعی، سیاسی و تاریخی برمی‌ گردد.

در اینکه رییس حکومت وحدت ملی چیستی این وضعیت را تمام و کمال می داند هیچ تردیدی ندارم اما اینکه اشرف غنی وضعیت کنونی را چه معنا می‌ کند و چه روایت و تفسیر از آن بیرون می‌ دهد به رویکرد و کلان برنامه‌ هایش در قبال منازعه تاریخی و خونین قدرت در کشور بستگی دارد نه به کدام گپ دیگر.

هم تجربه و حافظه‌ تاریخی و هم آنچه اشرف غنی و همباوران سیاسی اش به اجرا گذاشته اند حکم می‌ کند که مساله اشرف غنی دعوا و دغدغه اشرف غنی و در یک کلام داعیه اشرف غنی ابقای هژمونی تباری و انحصار قدرت در کشور است.

اینکه می‌ بینم غنی در چنین شرایط حساس و دشوار "سلسله نشست‌ های مشورتی" برگزار کرده است برایم هم جالب است و هم جدی. از نفس کار استقبال می‌ کنم نفس توسل به مشوره امر نیک و سزاوار استقبال است اما اینکه اشرف غنی در دیدارهای یک به یک و چهار زانو نشستن هایش پشت درهای بسته در چه مورد با چه استدلال و چه هدفمندی مشوره می‌کند عجالتا برای مردم یک پرسش جدی است. پرسشی که همه منتظر اند ارگ پاسخ بدهد و اطلاع رسانی کند.

اینکه اطلاع دهی ارگ چه خواهد بود و ارگ چه خواهد گفت برای فعلا باشد بجای خود اش اما افغانستان در یکی از حساس ترین و دشوارترین مرحله اجتماعی سیاسی قرار دارد. حساسیت این مرحله به شکنندگی وضعیت سیاسی و گسست های ویرانگر در عرصه‌ های متعدد و همچنان به بن‌ بست خوردن گستره‌ ای از مسایل بنیادین اجتماعی، سیاسی و تاریخی در کشور برمی‌ گردد و این یعنی بن‌بست منازعه!

عبور مسالمت آمیز از بن‌بست منازعه جز با تلاش برای دست یافتن به فهم مشترک از منازعه ممکن نیست. فهم مشترک اما امر نیست که با مشوره های خالی از الزام های تعریف شده و با یاداشت گیری یک طرفه دست‌ یافتنی باشد. فهم مشترک، با گفتگو و مذاکره به میان می‌ آید نه با مشوره های فورمولیته در پشت درهای بسته. با پسپسک های دور از چشم مردم و چهار زانو نشستن های سمبولیک فهم مشترک دست‌ یافتنی نیست.

برای دست یافتن به فهم مشترک باید گفتگوهای واضح و تعریف شده صورت بگیرد. گفتگوهای باز، رک و صریح. گفتگو در محضر مردم و بیرون از پستوها و تاریک خانه‌های حصارهای آهنین. تاکید می‌ کنم که با پسپسک های به دور از چشم و گوش مردم راه حل و راه عبور مسالمت آمیز از بن‌ بست منازعه فعلی در کشور دست یافتنی نیست. بن‌ بست منازعه وضعیت حساس و دشوار است که اگر با گفتگو نشکند و راه عبور از آن بر مبنای فهم مشترک از منازعه خلق نشود چه بخواهیم چه نخواهیم با فاجعه و خون شکسته خواهد شد.

شرایط کنونی کشور به هیچ عنوان شوخی بردار نیست. اگر نتوانیم با گفتگوهای صریح و عریان به فهم مشترک دست بیابیم افغانستان عملا در لبه پرتگاه قرار گرفته است و از نظر من سقوط در هرج و مرج حتمی و اجتناب ناپذیر است. اینکه بعدا کدام طرف و کدامین جریان از آن استفاده خواهد برد به انتهای غیرقابل پیش‌ بینی فاجعه و خون بستگی دارد. ما نیاز به گفتگو داریم. انکار گفتگو و دور زدن گفتگو با اجرای مشوره‌ های نمایشی و فاقد هرگونه فیصله الزام آور هر چیزی که باشد به فهم مشترک نمی‌ انجامد بدون دست یافتن به فهم مشترک افغانستان با خطر سقوط و فروپاشی اجتناب ناپذیر مواجهه است.

کوتاه سخن اینکه نفس مشوره‌ های رییس‌ حکومت وحدت ملی می‌ تواند قابل استقبال باشد. اما از آنجایی که این دیدارهای تک به تک و چهار زانو نشستن های غنی پشت درهای بسته و بدور از چشم و گوش مردم صورت گرفته است همزمان که جدا پرسش برانگیز است به دلیل فقدان فیصله‌ های الزام‌ آور نه به کدام راه حل می‌ انجامد و نه به فهم مشترک سیاسی در قبال بن‌ بست منازعه کنونی در کشور.