حکمتیار با آرزوی بهشت دروازه‎ های جهنم را به روی خود باز کرده است

حکمتیار یکبار دیگر حملات انتحاری و قتل عام را حلال و مشروع دانسته است.
اگر می خواهید بدانید چرا او چنین آشفته زندگی می کند کوشش کنید دنیا را از دید او ببینید نه از دید خود. او بیشتر از چهل سال عمر خویش را صرف کرد تا اگر شود کلید قدرت و بهشت را از طریق دست بوسی و مزدوری به سازمان های استخباراتی و خصوصا نظامیان پاکستان بدست آورد نشد پس از بیشتر از چهل سال تسلیم شد و تازه متوجه شده است که در افغانستان امروزی حتی توان صحبت با یک روزنامه نگار را ندارد.
او یک آدم ناکام، افسرده و سراپا عقده و انتقام است. حالا در چند راه قرار گرفته است و واقعا نمی داند راه خیر چیست. او بخاطر مطرح بودن مجبور است حرف دور از عقل بزند تا خبرساز باشد. دنیای او عاری از منطق متعارف است دید من نسبت به او پس از صحبت هایش با مطبوعات تغییر کرده است در اول فکر می کردم حرف هایش محاسبه شده است.
او تکلیف دارد و از افسردگی شدید و زجر روانی رنج می برد. او به درمان و طبابت روانی نیاز دارد اما متاسفانه شفاخانه علی آباد جایی برای آدم های مهم یا وی آی پی ندارد در ضمن هیچ روان پزشک (ببخشید داکتر روانشناسی) که بتواند بعد از تداوی حکمتیار رازدار بماند و کتاب ننویسد نیز وجود ندارد پس تکلیف او بیشتر خواهد شد و ما از روی اصول صلح و جنگ باید معذور اش داریم.