پوزش عطا محمد نور از گستاخی در برابر اشرف غنی

بر من فشار وارد کردند که در باره ی رخداد های اخیر به ویژه آن چه در بلخ اتفاق افتاد اعلام موضع کنم، من پایان کار را از اول می دانستم. اما هرنوع سخنی دوستان را می رنجاند به خصوص دوستان "چپ" گذشته را که کاسه ی داغ تر از آش شده بودند، چون انتظارات واهی برای خود بافته بودند راهی نداشتم جز این که سکوت کنم، البته به تلویح نه به تصریح ابراز نظر هایی داشتم.

مراسم بلخ را دیدم و به سخنرانی ها توجه کردم جناب عطا محمد نور عبارت یا جمله ای به کار بردند که برخلاف همه ی سر وصداهای سه ماه پسین بود. فرمودند: از این که رییس جمهور تمکین نمودند تشکر می کنم. معنای استعاری این جمله چنین بود: من در برابر رییس جمهور بی ادبی و گستاخی کردم از اینکه ایشان با بزرگواری تحمل و تمکین کردند معذرت می خواهم.

دوم بحث شبه فدرالی چه بود؟ اگر قرار بود که از این نظام دفاع شود و این نظام مطلوب مجاهدین است و این نظام را مجاهدین ساخته اند و مانند مردمک چشم شان است پس هیاهوی بلخ دروغ بوده است و بر سر هیچ. خوب اگر آن تظاهرات صدهزار موتری و راه پیمایی طولانی ماوتستونگی! به راه می افتاد و این رژیم و این مردمک چشم و این مروارید درخشان به خاک می افتاد و تکه تکه می شد باز چه جواب داشتید؟ و این پارادوکس را چه گونه حل می کردید؟ یعنی رژیمی را که دوست دارید و حاصل دست شما است می خواستید سقوط بدهید. این عجیب نیست؟

اختلاف ما با بلخ این است که ما می خواهیم نظام را تغییر بدهیم و فدرالی کنیم و ایشان می خواهند نظام را همچو مردمک چشم حفظ کنند. پس تفاوت ها روشن اند و اصول های متفاوت هم روشن اند. توصیه ی من به رهبران و مدعیان رهبری این است لاف نزنند، دروغ نگویند، مردم و جوانان ساده ی کتاب ناخوانده را فریب ندهند، فرصت ها را هدر ندهند. حقیقت این است که آن چه در بلخ اتفاق افتاد هیاهوی بسیار بر سر هیچ بود و یا حفظ ولایت بود و یا تضمین ولایت.
یاهو!