شهادت علی(ع) دفن عدالت، اخلاص و جوانمردی

روح بلند او بزرگتر از دنیای کوچک ما و عبادتش نه برای بهشت و زهدش نه از ترس، بلکه خدای را فقط برای خدایی اش می پرستید.

دریای بی کران فضلیتها، رشادتها، شجاعتهای آن صدیق اکبر و فاروق اعظم که فضائیل و مناقب ژرف و بی کران آن صفحات دفتر خاطره های تاریخ را کمر خم نموده است.

با ابراز آه سرد و سوزناک از ضربت خردن و شهادت مظلوم ترین سردار قهرمان با عظمت اسلام، امیرمؤمنان سرور اولیاء جهان و عزت و کرامت اسلام،  نهایت تأسف و تأثر ابراز می دارم.

آری؛ در سوگ بزرگ فرمانده و شجاع ترین مبارز اسلام  حبیب پیامبر خدا برادر و جانشین همیشه مظلوم او نشسته ایم، مظلومی که سنگینی دردهای ناسورِ دل او را، فقط شب تاریک و چاه های مخوف مدینه احساس کرد، مظلومی که دوستان از ترس و دشمنان از کینه لب فرو بست تا هرکدام به بهانه ی برای پوشاندن فضائل و مناقب او سهم گرفته باشند، وقتی در خانه خدا به دست خبیث ترین مرد جاهل خشکه مقدس ضربت خورد به  جای اینکه اقرار و اعتراف به عظمت و قداست او کنند ابراز تعجب نمودند! که علی کجا و محراب عبادت کجا!؟

درد مظلومیت علی بزرگتر از درد شمشیر زهر آلودی بود که فرق مبارکش را شکافت، درد جهالت مردم؛ ناتوانی درک واقعیت علی، درد تنهاییِ که در دل شبِ نخلستانهای مدینه، روح بزرگ بی پایان اورا به تألم گرفته ناله های خاموش او نجوای شبهای طویل و عریض مدینه شده بود.

انسانهای کردل و جُهّالِ سبک مغز و دین طلبان سفسطه گر، با توجیه و تشبیه و تفسیر به رأی از آیات قرآن، به فضائل و مناقب او سرپوش گذاشته خود به تشبث به جایگاه حقیقی او تلاش نمودند تا با تنزل او نقص شخصیتی خویش جبران نمایند و برای رسیدن به قدرت و سروت از هیچ جنایتی؛ چون قتل، کشتار، بدعت در دین، زور و زرو تزویر دریغ نکرده، تا به امیال و خواسته های دنیایی تکیه زنند.

اما از نظر علی قدرتی که در آن حقی مظلومی از ظالم نستاند ازکفش کهنه پینه شده بی ارزشتراست؛ روح بلند او بزرگتر از دنیای کوچک ما و عبادتش نه برای بهشت و زهدش نه از ترس، بلکه خدای را فقط برای خدایی اش می پرستید.

درود خدای عالم به آن روح بلند و آسمانی، درود اولیاء و اوصیاء به آن روح با صفای خدایی درود به قلبی که خشمش به خشم خدا رنجشش به رنجش خدا بود، درود به مردی ربانی که با فرود ضربت شمشیر زهر آلود فرمود: «فزت و رب الکعبه»؛ درود به احساس اشتیاق بی صبرانه و خالصانه ملاقات او بامعبودش، که برای آزادی از این ملعبه ی دنیایی  برای رسیدن به معبود لحظه شماری می کرد.

او رستگار شد اما عدالت، انسانیت، علم، حلم، اخلاص و جوان مردی با او دفن شده شرافت و اخلاق با او به خاک سپرده شد امید وارم با آمدن فرزند برومندش بار دیگر شرف و عزت انسانیت باز گشته ستمدیدگان و مستضعفین عالم با امید زندگی آغاز کنند.