در آستانه سالیاد شهدای مظلوم 2 اسد؛ آیا به اشتباه مان پی برده ایم؟

 امروز معاون اول ریاست جمهوری بعد از 14 ماه دوباره به کشور برگشت. صحبت وی در میان هوادارانش با توجه به وضعیت آشفته کشور قابل قدر است.اما باید خون گریست به حال هزاره هایی که از خلق بزرگترین جنبش های مدنی بدون دستاورد برگشتند. نه تنها که بدون دستاورد برگشتند بلکه با اتوریته و عظمت یک ملت بازی سیاسی کردند.
خود و مردم را به پای شعارهایی گره زدند که توان لابی سیاسی را برای تحقق آن نداشتند و در نهایت امر مردم را آنقدر دلسرد و دل شکسته کرده اند که امروز برای آغاز هر داعیه حق طلبی، آنچه در ذهن مردم متصور می شود؛ معامله بر سرنوشت مردم است.
از جنبش تبسم تا جنبش روشنایی و تا اینک عدالت خواهی در انتخابات غزنی؛ در هیچ یک صداقت را نمی توان دید و هر کس تلاش نمود باب گفتگو را بگشاید مارک خاین خورد و در نهایت خاموش گردید. منافع شخصی و تنظیمی چون مار زهر خیانت می پاشد اما آنچه محور شعار است درد مردم و عدالت برای مردم است. ولی چیزی برای آن لابی سیاسی و گفتگو نمی شود عدالت و منافع مردم است. امروز در جهان مدرن(گرچه افغانستان از جهان مدرن فاصله دارد) اعتراض مدنی یک حق سیاسی- مدنیست و هیچگاه معنی دشمنی و فاصله را افاده نمی کند. اما سبک اعتراض هزاره ها هیچگاه منتج به گفتگوی مبتنی بر نتیجه نشد. بیاییم اعتراف کنیم که تنها با صدای بلند مدنی نمی توان قرن ها تاریکی را روشن کرد. روشنایی با تدبیر تحقق خواهد یافت و با سنجش دقیق در سیاست. امروز همه در مقابل سوالیه ها و چراهای بزرگ قرار داریم و همه مسئولیم که بدون ترس از نفرین و آفرین باید به آن پاسخ دهیم.
آنچه باعث بازگشت دوستم به کشور گردید اعتراض مدنی نبود. گرچه اعتراض مدنی یکی از عوامل بازگشت اش بود ولی مذاکره سیاسی و دور اندیشی ازبیک ها گره چهارده ماه عدم حضور معاون اول را گشود. ورنه اعتراض مدنی ازبیک ها هم شاید با انفجاری به سرنوشت جنبش روشنایی مواجه می شد.
عدم هماهنگی و همصدایی بین هزاره ها باعث شد تا دو سال قبل 500 جوان تحصیل کرده در ده مزنگ شهید، زخمی و معیوب شوند. تا امروز به همدیگر معامله گر خطاب می کنیم اما مردم نمی دانند معامله گران واقعاً کی ها بودند؟ بر سرچه معامله کردند و چه را معامله کردند. امروز واژه مذاکره و گفتگو در دادخواهی هزاره ها تبدیل به تابو و سخن ممنوعه شده و هر کس تلاش کنند بین جناح ها اجماع نظر بوجود آورد خاین و معامله گر خطاب می شود.
حق خواهی چون موضوع رهبری در بین هزاره با تکه داری پیوند خورده است. در فضای مسموم دادخواهی آنچه هویدا نمی شود چهره های صادق و خاین است. جنبش تبسم را باختیم، جنبش روشنایی را با قربانی های غیر قابل جبران باختیم و اکنون اگر به همین روال پیش رویم، برای باخت در غزنی و انتخابات غزنی دادخواهی می کنیم. این را باید بپذیریم که سیاسیون ما در جریان تصمیم گیری و تصمیم سازی در امور شخصی مصروف هستند و بعد از آنکه تصمیم اعلان می شود این مجموعه عدالت خواه می شوند و نقش معترض را بازی می کنند. اگر واقعاً نظام مانع حضور شما در جریان تصمیم گیری می شود چرا صادقانه در حضور مردم ابلاغ نمی کنید و یا اینکه اگر شما دغدغه های شخصی و تیمی دارید پس چرا اعتراف نمی کنید؟ این اعتراض تمام فصل سیاسیون و نمایندگان هزاره ها چه معنی را افاده می کند؟؟
نمونه بارز آن: قبل از اعلان تصمیم کمیسیون انتخابات در مورد انتخابات غزنی به چندین نماینده ولایت غزنی تماس گرفتم و حدس و گمان ها را مبنی بر مطالبه حوزه ای شدن انتخابات از سوی معترضین داخل خیمه مطرح کردم. در پوشش خبری اولین و دومین نشست خبری که در آن استادان، دانشجویان و فعالین مدنی غزنی نیز حضور داشت، مسئولانه با رسانه هماهنگی کردم و حتی برای حضور فعالین مدنی غزنی در میزگردها نیز از روابط دوستانه ام با رسانه ها استفاده کردم. خودم نیز به عنوان شهروند ولایت غزنی حداقل در 15 میز گرد رسانه ها در محور انتخابات غزنی حضور یافتم. در نهایت امر به غزنی رفتم تا وضعیت را از نزدیک مطالعه نمایم. قبل از اینکه به خیمه اعتراضی حضور یابم باز هم نگرانی ام را با بعضی از بزرگان و نمایندگان شریک کردم ولی آنچه برداشت کردم اینکه، برخی از وکلا کاندیدای احتمالی را هموطن نه بل دشمن می پندارند. رفتم در خیمه اعتراضی و صحبت کردم. البته قصد صحبت نداشتم ولی با پا فشاری جوانان صحبت کردم. محور صحبت هایم اجماع نظر بین پشتون و هزاره ی غزنی جهت برداشتن موانع حضور گسترده مردم( نبود امنیت) بود. از همه دعوت کردم که درون این خیمه باید پشتون و هزاره حضور یابند. اگر مجموعی اولی از ما دعوت نکردند بیایید ما این فرهنگ گفتگو را آغاز نماییم. از وضعیت امنیتی غزنی نیز در درون خیمه و اینکه حداقل دو بمب مقناطیسی صبح امروز از نزدیکی محل خنثی شده است نیز صحبت شد. فردای آن روز دوباره به کابل آمدم.
شب های فیس بوک های مستعار که هویت پنهان شده در آن سالهاست هویداست شروع به نشر متن به عنوان فوری: فلان مجموعه انتخابات غزنی را معامله می کنند. این است سیاست هزاره ها و این است سبک دادخواهی هزاره ها. حالا فرهنگ شده هر دادخواهی زمانی که آغاز می شود برای دادخواهی کمتر و برای ضربه زدن های داخلی بیشتر برنامه ریزی می کنند. پس تا زمانی که از سیال داری های درون هزاره گی عبور نکنیم چنین خار و ذلیل خواهیم بود.
شعارهای پوچ و بدون ابزار فشار فقط از مردم قربانی می گیرد. اینجا افغانستان هست نه شهر ایده آل. شعارها باید مطابق قدرت و ظرفیت دست داشته فریاد شود و به پای این شعار مردم نباید به تنهایی قربانی شوند. صداقت ما به هزینه هم وزن بین مردم و سیاسیون اثبات خواهد شد نه به میزان صدای بلند. امروز بیشتر از آنکه برای مشارکت و سهیم سازی هزاره ها در قدرت مبارزه شود برای شکست رهبران سنتی مبارزه می شود ولی باید بدانیم که اکنون عبور از مرز رهبران سنتی به رهبران مدرن امر کاملاً طبیعی است و فضای افغانستان در کنار چالش های فراوانی که دارد اگر جوان ما از تدبیر کار بگیرد، رهبری نسل جوان امر غیر ممکن نیست.
حضور جنرال دوستم و پای کوبی خلق ازبیک امیدوارم اندکی ما را به تفکر در مورد واقعیت های نهفته در درون سیاست افغانستان فراخوانده باشد. بیاییم بیاموزیم و از انتقام همدیگر دست برداریم ورنه این سرنوشت مکتوم همه را نابود خواهد کرد. نه از فحش و توطئه رقیبان بترسیم ونه از آفرین و شاد باش دوستان مغرور شویم. گذر زمان چهره مبارزین واقعی را هویدا خواهد کرد.
با مهر ودرود