پاکستان بدنبال ساختن افغانستانی ضعیف است

پاکستانیها تلاش دارند از سردرگمی نیروهای خارجی استفاده عظیم برده و با راه اندازی جنگ نرم تبلیغاتی علیه این نیروها در دستگاه قدرت فرصت سازی کرده باشند رحمان ملک، وزیر داخله پاکستان در مصاحبه تناقض گویانه با بی بی سی، ضمن مسئول خواندن طالبان افغان در راه اندازی عملیات ترورستی اخیر در این کشور و متهم کردن نیروهای ناتو به کم کاری و غفلت در جلوگیری از ورود طالبان افغانی به پاکستان این نظر را رد کرد که طالبان مسلح از این کشور برای نبرد با نیروهای ائتلاف بین المللی وارد افغانستان می شوند. گرچه مقامات پاکستانی از مدتهاست بازی اتهام بستن متقابل را با کابل آغاز کرده اند اما این بار اول است که نیروهای ناتو نیز شامل این لیست می گردند که بدون تردید شروع مرحله دیگر از بازی خونین این کشور با افغانستان می باشد. همچنان این گفته موصوف که در مقایسه با مخالفین مستقر در افغانستان که برای عملیات مسلحانه به پاکستان می آیند، تعداد کسانیکه برای جنگ علیه دولت افغانستان از خاک پاکستان عازم آن کشور می شوند زیاد نیست، قابل مکث می باشد و ثابت می کند که پاکستان حداقل از نقل و انتقال دایمی و گروهی تروریستان به خاکشان به خوبی آگاه بوده و آنرا تحت نظارت و شاید هم هدایت دارند. این گفته های دشمنانه درست زمانی بلند می شود که در کابل، رئیس جمهور کرزی آمادگی کامل خویش را برای کسب رضایت اسلام آباد در راستای کمک به پروژه آشتی اعلام کرده و حتی حاضر است با دادن امتیازات یک طرفه، ناخرسندی مردم افغانستان را کسب کند اما این جنرالان شکست خورده و تشنه پیروزی پاکستان، به این امتیازات هیچگاه بسنده نکرده و خواهان بدست گرفتن کامل علمیات اجرایی این پروژه می باشند. این شبخون پاکستان بر کاروان صلح آقای کرزی، بدون تردید دیپلوماسی تسلیم شدن بدون قید و شرط کابل را بیش از پیش دچار چالشها و تنشهای درونی و بیرونی خواهد کرد و صف مخالفان بیشتر از امروز طولانی خواهد ساخت. تروریزم و افراط گرایی همواره دو پایه اساسی قدرت پاکستان در تقابل با همسایگانش را تشکیل داده و این کشور از این دو مولفه قدرت خویش برای کشانیدن حریفان منطقه ای به میز مذاکره و باجگیری های سیاسی استفاده عظیم برده است. پاکستانیها تلاش دارند از سردرگمی نیرو های خارجی استفاده عظیم برده و با راه اندازی جنگ نرم تبلیغاتی علیه این نیروها که قبل بر این نیز با خشم باشندگان بومی بخاطر ادامه کشتار مردم ملکی و نیز دور نساختن سایه ظلم طالبان و چهره های فساد پیشه دولت کابل روبرو می باشند، هم پرده بر بی کفایتی درونی خود در تامین امنیت و بهتر ساختن زندگی مردم انداخته باشند و هم برجابجایی هر چه بیشتر نوکران افغانیشان در دستگاه قدرت فرصت سازی کرده باشند به این امید که در تعاملات بعدی منطقه ای امتیازات ناروا بگیرند. براساس اطلاعات روزنامه چراغ، تا دیر نشده دولتمردان کابل باید بر استراتژی پاکستان محوری خود برای ختم جنگ تجدید نظر کنند زیرا آزموده را آزمودن خطاست و پاکستان به چیزی جز داشتن یک زعامت مزدور و یک افغانستان ضعیف و وابسته راضی نمی شود. اگر اراده همین است، سرنوشت کشور هم تعیین است اما اگر صلح خواهی بخاطر منافع ملی است؛ این راه به ترکستان میرود چون از مسیر اسلام آباد می گذرد. پاکستان تنها به زبان زور می فهمد و کابل بجای باج دهی مکرر و التماس دایمی، باید مشکلات سلیقه ای خود با جامعه جهانی را حل کرده و به کمک آنها و پشتیبانی مردم خویش؛ اسلام آباد را وادار به زانو زدن در برابر خواست های خود سازد زیرا حاکمیت و حکومت در پاکستان به اندازه ما شکننده و منزوی است و فقط خشم مردم ما باید بسیج و علیه مداخلات آن کشور توجیه گردد.