باخت یا برد؟

هنوز جزئیات پشت پرده جریان دستگیری و سپس آزادی «عبدالغنی علی‌پور»، رسانه‌ای نشده است. این‌که او به دعوت چه کسی و برای چه به کابل آمد، اطلاعات موثقی در دست نیست.

به نظر می‌رسد، پیروز و برنده این ماجرا که دو شبانه‌روز رسانه‌ها و البته تظاهرات‌کنندگانِ خیابان‌های کابل و کاربران شبکه‌های اجتماعی را به خود مشغول کرد، دولت است. دلیل آن‌هم تعهدنامه‌ای است که علی‌پور در مقابل دوربین قرائت می‌کند. تمام بندهای این تعهدنامه، به ضرر علی‌پور است.

قصد ندارم درباره تبعات منفی تعهدنامه، تبصره کنم زیرا خوانندگان عزیز خود بهتر می‌دانند که در تعهدنامه، چه چیزی از علی پور خواسته یا بر او تحمیل شده است. اما از آنچه نباید به راحتی گذشت، خون و یا خون‌های است که در دو روز گذشته از هموطنان ما در خیابان‌های کابل بر زمین ریخت.

سؤال این است که آیا این تعهدنامه، ارزش ریختن خون‌های عزیزمان را دارد یا خیر؟ اگر دوستان نظرشان این است که تعهدنامه علی‌پور یک دستاورد برای جریان‌های عدالت‌خواهی است و ارزش ریختن این همه خون را داشت، بنده حرفی ندارم و قضاوت را به خوانندگان واگذار می‌کنم اما اگر سخن این است که در این ماجرا به آرمان‌های عدالت‌خواهان، خیانت شد، نباید از آن به آسانی عبور کرد. حداقل باید خانواده‌های آسیب‌دیدگان بدانند که برای چه کسی و با چه هدفی، عزیز یا عزیزان‌شان را از دست دادند؟!

آن عده از عدالت‌خواهان نیز که به خیابان‌ها آمدند، این حق را دارند بپرسند آیا در این بازی، با احساسات‌شان بازی نشده است؟ حق سؤال برای آن عده از نویسندگان و کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز محفوظ است که در دو شبانه‌روز، صدای عدالت‌خواهی سر دادند. آنان نیز باید بدانند که ثمر و ماحصل نوشته‌های‌شان در حمایت از علی‌پور، همین تعهدنامه است؟