سخیف ترین رییس پارلمان تاریخ فغانستان

سخیف ترین رییس پارلمان تاریخ افغانستان: همبستگی با رمضان بشر دوست.

سخنان و اتهامات سخیفانه، جاهلانه و اتهام گونه ای که میر رحمان رحمانی علیه رمضان بشردوست بیان داشته به نظر من از بیسوادی مطلق این تاجر، بیسوادی عمومی و بیسوادی سیاسی او، منشآ میگیرد. چگونه ممکن است از جایگاه ریاست پارلمان اتهامات به این حد سنگین و نادرست جاسوسی برای یک کشور خارجی را علیه یک وکیل پارلمان ایراد کرد مگر اینکه برای خود وی جاسوسی، نوکر منشی در برابر باداران خارجی که منبع ثروت وی بوده، یعنی امریکا، امر ساده و پیش پا افتاده محسوب میشود.

رمضان بشر دوست را میشناسم. با فعالیتهای اجتماعی وی زیاد موافق نیستم. خیرات تقسیم کردن و آنرا به نمایش گذاشتن امر پسندیده ای نیست. حیف که وی انرژی، صداقت و مردم دوستی خود را در راه های که ثمر سیاسی قابل اهمیت ندارد به مصرف میرساند. این را هم میدانم که علیرغم هزاره بودن از نگاه قومی، وی قومگرا نیست، ملی گراست. مواضع ضد جمهوری اسلامی ایران وی بر همه آشکار است.

وی را جاسوس ایران دانستن فقط به خاطر اینکه هزاره و شیعه مذهب است شیوه ایست که این آدم که با مصرف پول رییس پارلمان شده ازقدمای خود، از آنهایی که هزاره بودن، شیعه بودن و فارسی زبان بودن را بطور اتوماتیک تابع ایران میدانستند، آموخته. بمن گفتند که خود وی فارسی زبان است. ولی تنها به فارسی صحبت کردن به کسی یک هویت فرهنگی کامل نمیدهد. شاه شجاع به فارسی شعر میگفت. در هر کشور نورمال یک چنین اتهامی موجب استعفای رییس پارلمان و اخراج وی از عضویت حزبی که وی به آن وابسته است میشود. ولی اینجا افغانستان است.