اهل سنت و مراسم عزاداری

طبق منابع، اهل‌سنت همپای شیعیان از اولین عزاداران امام حسین(ع) در تاریخ هستند. «عبدالجلیل رازی» در قرن ششم هجری کتاب با ارزش «النقض» را نوشته است. او در این کتاب که در سال 560هجری تألیف کرد، ده‌ها تن از علمای اهل‌سنت را معرفی کرده که پس از شهادت امام حسین تا زمان تاریخ تألیف کتاب، مجلس عزای امام حسین(ع) را برپا می‌داشتند و بر مصائب اهل‌بیت می‌گریستند.

او در بخش دیگری از کتابش، به شاعران اهل‌سنت نیز پرداخته است که برای اهل‌بیت شعر سروده‌اند. در این بخش از کتاب نیز ده‌ها تن از شاعران اهل‌سنت معرفی شده‌اند که اشعار جان‌سوزی برای شهدای کربلا سروده‌اند. همچنین «خطیب خوارزمی»، که از علمای اهل‌سنت در قرن ششم بود، کتاب گران‌بهای «مقتل‌الحسین» را در شرح واقعه عاشورا نوشت. کتاب خوارزمی هم‌اکنون تجدید چاپ شده و در کتاب‌خانه‌ها موجود است. کتاب خوارزمی از نگاه تاریخی، قبل از کتاب «لهوف» نوشته است.

کتاب لهوف که معتبرترین کتاب درباره حادثه عاشورا است، توسط «سید بن طاووس» از علمای بزرگ شیعه در قرن هفتم هجری نوشته شده است. به نظر می‌رسد که اهل‌سنت در مقتل‌نویسی و ذکر مصائب اهل‌بیت و حادثه شورا، همپای شیعیان حرکت کرده و حتی می‌توان گفت که علمای اهل‌سنت در این راستا پیش‌قدم هستند.

اکنون که سخن از عزاداری اهل سنت بر امام حسین(ع) است، حیف باشد که یادی از «محمد بن عبدالله بلخی» نکنم. او یکی از علمای بزرگ اهل سنت در قرن ششم هجری بود که در بلخ زندگی می‌کرد. این عالم دینی، همیشه جلسه عزاداری برگزار می‌کرد و خودش به سخنرانی می‌پرداخت. او چنان مردم را می‌گریاند که برخی پای منبرش غش می‌کردند. از این عالم سنی در کتاب «معجم الاعلام» صفحه 296 ذکر به میان آمده است. «عبدالرب آخوندزاده» از دیگر علمای اهل‌سنت بود که در عصر ما در قندهار زندگی می‌کرد و به ذکر مصائب اهل‌بیت می‌پرداخت. شرح‌حال او را در مطلب جداگانه که چندی پیش منتشر شد، نگاشتم و در اینجا تکرار نمی‌کنم.