عبدالله چرا در مبارزه میدانی حاضر نشد؟

اینکه تظاهرات خیابانی برای دفاع از آرای شفاف مردم حق طبیعی، قانونی و رکن مهم دموکراسی است، هیچ عیب و ریبی در آن دیده نمیشود. یک روز قبل از تظاهرات خیابانی کابل، کاربران شبکه ها ی اجتماعی با نشر هشدارها توانستند که نورچشمی های رهبران سنتی را به تظاهرات بکشانند، این نشان از کاربرد موثر و موفق رسانه ها دارد. ورنه درگذشته عزیزان خانوادگی این رهبران در صفوف تظاهرکنندگان دیده نمیشدند.

اما در کنار کمرنگ بودن مشارکت مردم غرب کابل در تظاهرات 8 قوس کابل، که خود پیام ویژه به رهبران سنتی هزاره دارد، عدم شرکت عبدالله به عنوان مدعی ریاست جمهوری آینده و صلاح الدین ربانی رییس حزب جمعیت اسلامی، بر کل این مظاهره سایه افگنده است و این سوال را نزد مردم خلق کرده است که «آقای عبدالله که مدعی پیشکسوتی در مبارزه علیه تقلب است، چرا در صف اول تظاهرات همراه با مردم شعار ضد تقلب نداد؟» از اتاق گرم خود صحنه مظاهرات را تماشا میکرد. مگر از انتحاری ها ترسیده بود؟ مگر خون او رنگین تر از خون دیگران است؟ و یا اینکه شرکت در مبارزه میدانی را کسر شان خود میدانست؟ و یا اینکه وجهه خود را بالاتر از مردم دانست و به نحوی حرکت مردم را در دفاع از آرای شفاف به استهزا گرفت؟ البته این را اضافه کنم که جنرال دوستم حق ورود به کابل را ندارد. اما امیدوارم که در صورت مظاهره درشمال، در صف اول قرار بگیرد.

تا هنوز به رغم پرسش های کاربران در این زمینه تیم ثبات و همگرایی، هیچگونه پاسخی نداده است و اگر این سکوت ادامه پیدا کند، مردم هم دچار سفاهت نشده اند که برای به قدر رت رسانیدن عبدالله به میدان آیند. مردی که در 5 سال حکومت وحدت ملی با وجود 50 درصد شراکت در قدرت، کمترین کاری برای مردم انجام نداده است. آیینه و شانه برای او بهترین خدمات را انجام داده ولی او به اندازه همین آیینه و شانه هم بدرد جامعه نخورده است. حال مردم را در خیابان میکشاند، ولی خودش غایب است.