در باب از سرگیری مذاکرات صلح

واقع بینانه ترین تحلیل شاید این باشد که آمریکا و پاکستان در میدان سیاست در افغانستان در حالت توازن قدرت قرار دارند. این توازن قدرت برای پاکستان به کمک طالبان فراهم شده است. اینگونه نیست که پاکستان و آمریکا هماهنگ هستند و اسلام آباد در قضیه افغانستان گوش به فرمان واشنگتن می باشد.

جز پاکستانی ها همه در حیرت هستند. آمریکایی ها نمی دانند که با توجه به شخصیت مردد و غیرقابل پیش بینی دونالد ترامپ و نیز نفوذ پاکستان روی طالبان در برزخ میان صلح و انتخابات به کدام طرف بروند؟

حکومت نمی داند که سرنوشتش به انتخابات منتهی می شود یا به روند صلح؟ طالبان نمی دانند که بالاخره آمریکایی ها افغانستان را ترک می کنند یا نه؟ نمی دانند که به فرض اینکه آمریکایی ها بپذیرند و بروند چه پیش می آید؟ آیا اجازه خواهند یافت که دولت تشکیل دهند؟ آیا می توانند دولت را با این تشکیلات متورم و بزرگ شده اش اداره کنند؟ اعتماد گروه های اجتماعی را جلب کنند؟ امنیت را برقرار سازند؟

تنها طرفی که از این حیرت سود می برد پاکستان است. بی ثبات ترین حالت نظام سیاسی در افغانستان مطلوبترین حالت برای پاکستان است.