پمپئو و دیپلوماسی قومی خلیلزاد

خلیلزاد اختصاصی از آمریکا برای مساله صلح صلاحیت داشت. اما این صلاحیت به جای آنکه در امر یک مساله مهم اعمال شود، متاسفانه دستخوش مسایل قومی شد.

خلیلزاد می خواست با یک تیر دو نشان بزند. اولین نشان خلیلزاد رسمیت بخشیدن به طالب بود. او این کار را موفقانه انجام داد. به حیث یک آمریکایی بلندپایه بسیار تلاش کرد که طالبان را مثل یک موش لابراتواری برای آمریکایی ها در جایی نگهداری کند که زیاد هزینه نداشته باشند. بهترین جای برای این موش لابراتواری آمریکا که تمام سلاح ها و تکنولوژی خود را در نشان دادن هژمون بالای آنان آزمایش کرد، دسترخوانی است که چندین سال می شود آمریکا در افغانستان هموار کرده است.
اما نگاه قومی خلیلزاد تا آنجا پست است که می خواست نشان دوم خود را با ایجاد بستر پشتونیسم در ارگ بزند.

خلیلزاد می خواهد طالب را به حیث یک تسلیم شده نه بلکه به حیث پیروز میدان در قدرت کابل شریک کند اما اینجا با مشکل برخورد. دکتر عبدالله با توجه به حساسیت مساله تا پای بحران ایستاد.
آمدن وزیر خارجه آمریکا نشان می دهد که دیپلوماسی قومی خلیلزاد به شکست مواجه شده است. خلیلزاد به حیث یک عضو ارشد مسایل سیاسی در دیدار پمپئو با عبدالله و دیکتاتور غنی حضور ندارد.

اگرچه مرده را چوب زدن به گفته براهنی قباحت دارد، اما مرده سیاسی خلیلزاد را باید آن قدر چوب بزنیم که دیدگاه قومی از سیاست حذف شود. نخستین شکست خلیلزاد در برابر اراده جمعی آمدن پمپئو است. ما یک سانتی هم از رای و اراده مردم به عقب نمی گردیم.

نجیب بارور