پیامدهای دردناکی هفتم ثور برای مردم افغانستان

هفتم ثور 1393، مصادف با کودتای حزب دموکراتیک خلق و سرنگونی دولت نخستین رییس جمهور است.
در هفت ثور سال 1357 بازهم کودتایی در کابل صورت گرفت: این بار سردار محمد داوود خان توسط متحدان پیشین اش سرنگون گردید. حکمروای جدید، نور محمد تره کی، رسما خواست این را داشت تا مطابق به سرمشق شوروی، افغانستان را به یک بهشت سوسیالیستی مبدل کند. چنین بهشتی را، طوری که همه می دانند، افغانستان تجربه نکرد. برخلاف این تصور، وضع کشور بعد از به قدرت رسیدن حزب دموکراتیک خلق بیشتر به دوزخ شبیه گردید.

با آنکه در برخی موارد داوود خان افکاری را ارایه می نمود و روزنه هایی امید را به رخ ملت می کشید اما اعتبار سیاسی ملت از آنها کاملا گرفته شده بود زیرا او هم در مقابله با ترفندها و بازی های سیاسی خارجی ها نتوانست راه منطقی را بیابد و مسیری را برگزیند که کشور را نجات دهد.

کودتای هفت ثور پیامدهای دردناکی برای مردم افغانستان داشت. این پیامدها شامل کشته شدن 1.5 میلیون شهروند افغانستان و مهاجرت 5 میلیون تن به خارج از کشور و معلولیت صدها هزار تن از هموطنان و یتیم و بیوه شدن هزاران تن و نابودی زیر ساخت های افغانستان بود.

اما بهشت واقعی را گروه های مختلف مجاهدین به مردم وعده دادند که در هشتم ثور 1371 به قدرت رسیدند. پیامد این وعده یک جنگ ویرانگر داخلی بود که راه را برای حاکمیت طالبان باز کرد و هنوز هم، از صلح در افغانستان خبری نیست.

با جهاد و مقاومت مردم افغانستان بعد از چهارده سال مبارزه مسلحانه علیه نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سابق به حکومت کابل ریاست جمهوری داکتر نجیب الله به سقوط مواجه کرد و به تاریخ هشت ثور 1371 به رهبری حضرت صبغت الله مجددی حکومت اسلامی روی کار آمد اما جنگ های داخلی از افغانستان رخت بر نبست.

حالا سوالی که مطرح می باشد، این است که آیا پیامدهای هفت ثور 1357 و هشت ثور 1371 برای مردم افغانستان یکسان است؟
پاسخ همه آن هایی که از این یا آن جناح جانبداری می کنند، به طور قاطع «نه» است. هر یک از این جناح ها چنین ادعا می کنند: مبارزه و جنبش ما صادقانه و برای رهایی مردم افغانستان از نفوذ خارجی ها، از فقر و بی عدالتی و از دیکتاتوری بود.