شعاری بودن مساله حقوق زن در افغانستان

مساله حقوق زن مثل خیلی مسایل دیگر در افغانستان، یک مد و یک شعار است. حتی آنانیکه این شعار را می دهند، به حقوق انسانی زن باور و ایمان قلبی ندارند. دیده ایم زیاد کسانی را که از برابری زن و مرد حرف می زنند، ولی با زن و دیگر زنان فامیل خودشان مثل یک زن ستیز تمام عیار رفتار می کنند. من می شناسم کسانی را که درباره حقوق زن در نشریات مطلب می نویسند و در محافل سخنرانی می کنند، اما در عمل به نقض حقوق زن متهم هستند و از زنان بهره جنسی می برند و استفاده جویی می کنند.

زن در افغانستان هنوز هم همچون کالا فروخته می شود، و مثل یک وسیله در اختیار مردان است. بچه های که دوست دختر دارند گشتن و چکر زدن با دوست دختر های شان را افتخار می دانند و این را به رخ دیگران می کشند و بعد یک مدت البته رهایش کرده و بسوی دختر دیگری می روند. البته دخترها نیز، از بچه ها استفاده می کنند و بخاطر گرفتن پول چند روزی همراه شان می گردند ولی وقتی دیدند که جیبش خالی شده است و دیگر امکان کندن پول نیست به امان خدا رهایش می فرمایند.

خیابان آزاری نسبت به سالهای پیشین، در کابل گرچه کمتر شده است همان طوری که جنگ خیابانی کمتر شده است ولی به یک فرهنگ نیز بدل گردیده است. در سرک ها حتی درس خوانده ترین بچه ها، به دخترها گیر می دهند و بقول خودشان متلک و جوک می پرانند و مزاحمت می کنند. خلاصه اینکه مردانی که واقعا به حقوق واقعی زنان باور داشته باشند، در افغانستان بسیار کم اند و این فئه قلیل نیز در عمل به خصوص در ارتباط با زنان فامیل خودشان پای شان می لغزند و از خط حقوق بشری و حقوق زنان منحرف می شوند.

باور ندارم که یک مرد در این ملک پیدا شود، که اولا از حقوق انسانی زنان معلومات و شناخت درست داشته باشد و ثانیا به این مساله توجه جدی کند و به دستورات حقوقی اش عمل نماید.
شاید من بدبین باشم و شاید استثنا وجود داشته باشد، ولی من هنوز همین گونه می اندیشم.
باور نمی کنم که مثلا کارمندان کمیسیون حقوق بشر، به حقوق زنان باور مند باشند و به آن عمل نمایند.

صفرمحمد مظفری