کارشناسان شش جدی را یک روز سیاه و تاریک در تاریخ افغانستان می دانند

کارشناسان،شش جدی رایک روز سیاه و تاریک در تاریخ افغانستان می دانند وميگويند که اگرخارجی ها افغانستان رافراموش کنند و یا نه، تا زمانى که خود افغانها به توافق نرسند جنگ ادامه خواهد داشت. امروز مصادف با ٣٢ مين سالروز تجاوز قشون سرخ اتحاد شوروى سابق بر افغانستان است ، اما تقبيح ازاين روز با گذشت زمان و ادامۀ جنگ، کمرنگ شده است. قشون ١٢٠ هزارى شوروى وقت ، مجهز با تانک ، جنگنده ها و تجهيزات جنگى مدرن در ششم جدى سال١٣٥٨ ، بر افغانستان تجاوز نمودند و ببرک کارمل را به اريکه قدرت نشاندند. اين تجاوز آشکار که قيام هاى مسلحانه در هرکنج و کنار کشور رادر قبال داشت ، تا ده سال دوام کرد و بعد از شکست فاحش ، قشون سرخ افغانستان را در ٢٦ دلو سال ١٣٦٧ ترک کردند. در دورۀ اشغال ده ساله، افغانستان به ويرانه مبدل شد. بيش ازيک ميليون افغان کشته ، ده ها هزار تن معلول و ميليونها تن مجبور به مهاجرت به کشور هاى همسايه و ساير ممالک شدند. مقاومت ملت قهرمان افغانستان ، خسارات سنگين مالى و جانى را بر متجاوزين نيز وارد نمود. طبق آمار نشر شده در اين دوره، بيش از ١٤٤٥٠ سرباز شوروى کشته ، ٤٩٩٨٠ زخمى و ٣٣٠ تن لادرک گرديدند. جنرال بوريس گروموف، آخرين افسر ارتش شوروى بود که از پل آمو عبور کرد و به عقب ننگريست. شمارى از تحليلگران ميگويند که افغانستان هنوز هم دامنگير جنگ بوده ، افغانها در مورد آيندۀ خود هراس دارند که سرنوشت شان ؛ بعد ازسال ٢٠١٤ ميلادى چه خواهد شد؟ اما يگانه راه حل اين است که افغانها سرنوشت خود را خود رقم بزنند. وحید مژده کارشناس مسايل سیاسی گفت که مشکل افغانستان، تنها از طریق افغانها حل شدنی است و تازمانی افغانها در بین خود به توافق نرسند؛ هیچ نیرو نمیتواند مشکل این کشور را حل کنند. وی اضافه کرد: "نه روس توانست با هزاران عسکر خود در افغانستان امنیت بیاورد و مردم را به پیروی از دولت وا دارد و نه هم امریکا با ده ها هزار عسکر توانست در طول ده سال امنیت را تامین کند، امنیت در افغانستان، بسته به توافق بین افغانها است." موصوف می گوید که هنوز هم جناح هايی هستند که همدیگر را نمی پذیرند و مخالفین مسلح دولت نيز راه مشخص را برای صلح مطرح نکرده اند و همواره عکس العمل گنگ در موضوع صلح با دولت دارند. مژده گفت: ((اگر خارجی ها افغانستان را فراموش کنند و یا نه ،تا زمانى که ما بین خود به توافق نرسیم جنگ ادامه خواهد داشت.)) او ششم جدی را سر آغاز تمام مصیبت ها در افغانستان خوانده، علاوه ميکند که در آن روز افغانستان مورد تجاوز مستقیم قرار گرفت وبيطرفى خود را از دست داد و این تجاوز بعد ها زمینه را برای کشور هاى دیگر مساعد ساخت تا در امور داخلى افغانستان مداخله کنند. در جریان حضور ده ساله نیروهای بین المللی در افغانستان در نتیجه عملیات شبانه و جنگ با مخالفان مسلح دولت بیشترین تلفات و صدمه بر مردم ملکی وارد شده است. سازمان ملل متحد در گزارش ماه ميزان سال جارى با ابراز نگرانى از تلفات مُلکى گفته بود که در سه ماه گذشتۀ آن، ٩٧١ تن از مردم ملکى در افغانستان به قتل رسيده اند، که سه چهارم (٧٧درصد) آن توسط طالبان مسلح و١٢ درصد آن توسط نيروهاى ناتو، به رهبرى امريکا بوده است. حال سوال اینجاست که بعد از سال ٢٠١٤ (خروج نيروهای بین المللی از افغانستان) حالت افغانها و بخصوص مردم ملکی چه خواهد شد؟ آیا مثل اشغال قشون سرخ با وجود متقبل شدن تلفات و خسارات شدید به فراموشی سپرده خواهد شد؟ شهنواز تنی کارشناس مسایل نظامی و وزير دفاع زمان حکومت داکتر نجيب الله ميگويد که امریکا بعد از ٢٠١٤ نیروهای افغان را با مخالفین در مقابل هم قرار خواهد داد و حضور خود شان در جنگهای روبرو با مخالفین کمرنگ خواهد شد، اما مراکز اصلی شان باقی خواهد ماند. تنى افزود: (( قسمی که غربی ها از دوستان مجاهد خود، بعد از خارج شدن روسها از افغانستان حمایت نکردند و کشور درگیر جنگهای داخلی شد، از نیروهای فعلی افغان هم حمایت کامل نظامی نمی کنند زیرا به آنها اعتماد ندارند.)) وى آمدن نیرو های ناتو را ادامه پلان قبل از تجاوز قشون سرخ به افغانستان خوانده، ميگويد: " امریکا و متحدانش با وجودى که اعلان کرده اند که بعد از سال ٢٠١٤ حضور نظامی خود را در افغانستان به پایان می رسانند؛ اما خلاف این عمل خواهند کرد و نیروهای شان در کشور باقی خواهد ماند." اما جامعۀ جهانى ميگويند که آنها بعد از خروج نيروهاى شان در سال ٢٠١٤، افغانستان را تنها نگذاشته ، بلکه اين کشور را از حيث اقتصادى، باز سازى و تحکيم حکومتدارى کمک و تقويت خواهند نمود. يکى از اين تعهدات در کنفرانس دوم بُن در ماه قوس امسال بود که جامعۀ جهانى توافق نمود که افغانستان را بعد از سال ٢٠١٤ براى ده سال ديگر نيز، کمک مى نمايد. برخى ديگر به اين باور اند که در وقت اشغال افغانستان توسط شوروى سابق ، افغانها وحدت ملى داشتند، اما حالا اين وضعيت تغيير کرده است. جاوید کوهستانی کارشناس ديگر مسایل سیاسی می گوید: "تفاوت در حالت مردم در زمان اشغال کشور توسط قشون سرخ و حالت فعلی این است که در آن زمان کشور ما از امکانات بلند بشری و مردمی برخوردار بود، وحدت ملی در بین مردم تامین بود، با وجود پائین بودن سطح زندگی روحیه آزادی خواهی بین مردم وجود داشت... اما حالی زندگی مادی جای معنویت را گرفته و معنویت از افکار بسیاری افغانها رخت بر بسته است." موصوف اضافه کرد که اشغال، اشغال است چه در ریفورم کمک هاى بشردوستانه و چه در تقاضای یک دولت رسمی و یا غیر رسمی باشد. او گفت که ازنهایت مجبور است که یک دولت از کشور های دیگر تقاضای کمک نظامی می کند، اگر یک کشور در حد توانایی های خود باشد و متکی به مردم، میتواند از حاکمیت و استقلال خود دفاع بکند و هر کشورى که این کار را کرده نمیتواند؛ یک کشوراشغال شده است. کوهستانى ميگويد که کودتای هفت ثور توسط تره کی علیه دولت سردار محمد داوود و نا رضایتی و اغتشاش مردم علیه حزب دیموکراتیک خلق که بر اوضاع آن زمان کشور حاکم بود؛ سبب شد تا این رژیم به اساس توافقاتى که قبلاً با شوروی سابق داشت، تقاضای اعزام عساکر شوروی را به افغانستان نماید. وی شش جدی را یک روز سیاه و تاریک در تاریخ افغانستان می داند و می گوید که در نتیجه جهاد و مبارزه مردم؛ روسها مجبور به عقب نشینی از افغانستان شدند. به عقیده موصوف، تداوم بحران حضور نیروهای شوروی در افغانستان زمینه مداخلات درازمدت را برای پاکستان در امور کشور مساعد ساخت تا زمینه را برای آمدن نیروهای خارجی دیگر (نیرو های ناتو) مساعد بسازد. با وجودى که تعدادى از کارشناسان مدعی هستند که اشغال افغانستان توسط قشون سرخ متکی به دعوت حزب خلق بود، اما تعداد دیگر با رد این ادعا می گویند که روسها بخاطر تامین منافع شخصی خود آمده بودند. شهنواز تنی در اين مورد ميگويد که افغانستان از یکطرف بخاطر موقعیت ستراتیژیک آن برای روسها مهم بود و از طرف دیگر؛ بعد از کودتای هفت ثور١٣٥٧ در کشور مداخلات خارجی بخصوص مداخلات امریکایی ها اوج گرفته بود به همین علت؛ روسیه بر افغانستان تجاوز کرد تا مانع نفوذ امریکایی ها شود. وی ضمن نادرست خواندن تجاوز قشون سرخ به افغانستان گفت که روسها از به قدرت رسیدن حفیظ الله امین در کشور هراس داشتند و پروگرامهای امریکا بخاطر نفوذ در افغانستان هم برای شان قابل تحمل نبود و خواستند از راه نظامی مانع آن شوند.