بخش دوم) تمامیت خواهی و تبارز قومی فرا راه صلح افغانستان

حدود بیست سال است حکومتی با پشتوانه بیش از چهل کشور دنیا برای امنیت، رفاه و حکومت داری خوب در افغانستان تشکیل شده است علیرغم سرازیر شدن کمکهای نجومی، می بینیم که کمترین کار بنیادی برای موضوعات مهم و اساسی در کشور صورت نگرفته است خصوصا در بخش امنیتی؛ در تقویت و تجهیز نیروهای نظامی در حدی بی توجهی شده است که دولت افغانستان حتی یک روز قادر نیست بدون همکاری جامعه جهانی از دست آوردهای چندین ساله اش محافظت کند.

عدم توفیق دولت افغانستان در حفظ منافع ملی و دست آوردهای چندین ساله اش به معنای عدم اراده و خباثت گردانندگان پشت پرده دولت افغانستان است که در رأس آن آمریکا می باشد زیرا آمریکا و هم پیمانانش در این مدت عمدا از ایجاد کارهای بنیادی و ایجاد پروژه های زیربنایی در افغانستان ممناعت کردند تا وابستگی دولت و مردم افغانستان به بیگانگان همچنان حفظ شود و بهانه، بر ادامه حضورش برای همیشه وجود داشته باشد؛ درعرصه نظامی اتکای دولت افغانستان به نیروهای هوایی ناتو به حدی است که عدم پشتوانه هوایی ناتو در جنگ خطر سقوط اکثر ولایات افغانستان به شمول پایتخت را در عرض چند ماه یا چند هفته به دست طالبان محتمل و ممکن می سازد، عملا می شود گفت آمریکا با همه هزینه های میلیاردی که در افغانستان کرده است حتی یک جت جنگنده ی پیشرفته بعد از 18 سال برای نیروی هوایی افغانستان تحویل نداده است  در تجهیز نیروهای زمینی و زرهی هم شاهد بودیم که آمریکا پس از ترک پایگاه های خود از افغانستان صلاح های سبک و سنگین خودرا به اظافه تانگهای غول پیکرشان به جای دولت افغانستان به دولت پاکستان اهدا کرد این بارز ترین نشانه اراده غرب در ضعیف نگهداشتن نیروهای نظامی افغانستان و عدم صداقت آنها است!

عدم اراده جامعه جهانی به سر کردگی آمریکا در ایجاد دولت قوی و ایجاد امنیت شکننده و اقتصاد متزلزل ودامن زدن به  اختلافات قومی و تلاش های پنهانی در جلوگیری از ملت سازی در افغانستان برای هیچ  کسی پوشیده نیست.  

واقع نگری اقشار روشن فکر همه ی اقوام افغانستان بخصوص برادران پشتون و تاجیک که مدعیان اصلی تصاحب قدرت در افغانستان هستند، با نگاه به این باور که افغانستان متعلق به همه ساکنین افغانستان است و افغانستان مال همه افغانستانیها است و همه به یک اندازه باید از منابع آن سود ببرند پشتون، هزاره، تاجیک و ازبیک  پشه یی و نوریستانی همه وهمه به حقوق اجتماعی، سیاسی، آموزشی و علمی خود برسند و در کدرهای دولتی و پستهای نظامی و استخدامی  بر اساس استعداد و توانایی افراد به دور از مغلطه و سفسطه کار گرفته شود و از شایستگان به دور از تعصب قومی تقدیر صورت بگیرد و برای رفاه و امنیت همه مردم افغانستان صادقانه گام بر داشته شود تا مردم به صلح و امنیت و رفاه همیشگی برسد درغیر این صورت برای همیشه باید دولت افغانستان کاسه گدایی گرفته برای گرفتن لقمه ی نانی تأمین کننده منافع دیگران با شد و مردم هم هر روز در سوگ عزیزانشان اشک بریزند.
ادامه دارد...

جواد امیری عضو جامعه روحانیت، تهران