دولت کذاب و پوشالى!

آیا مضحک و بیهوده نیست که جلسات شش و نیم به صد رسید، اما یک طفل را از بند اختطاف گران رها نتوانست.
چند ماه از ربوده شدن عبدالروف جان میگذرد، اما رهبران ارگ که بر سر جلسات پوپولیستى شش و نیم و هفت و نیم با هم رقابت دارند، هیچ کارى در زمینه رهایى این کودک مظلوم که در چنگال اختطافگران ددمنش بسر مى برد، نکردند یا نتوانستند.

افزون بر رسوایى ناتوانى و ضعف ارگ، افتضاح دروغگویى حاکم آنست که چندى قبل براى رهبرى ولایت بلخ هشدار گونه مهلت تعیین نمود که در غیر آن، همه از وظایف شان سبکدوش میشوند. مهلت هم گذشت، نه عبدالروف جان رها شد و نه مقامات بى کفایت و نالایق ولایت بلخ برکنار شدند.
رنج عبدالروف معصوم را که در آخرین پیامش گفته:«مرا نجات بدهید مرا رها کنید من گناهی ندارم من کودکی معصوم و مظلوم ام، من پشت مادرم پدرجانم دق شدم» و درد جانکاه پدر و مادر او را کسانى درک میکنند که در موقعیت آنها قرار گیرند.

با اینهمه امکانات پیشرفته و در حالیکه اختطاف گران پیوسته پیام مى فرستند، چرا سرنخ قضیه و ردپاى عاملان این قضیه تثبیت و پیگیرى نمیشود؟ مگر بازرسى خانه به خانه محلات مشکوک و مظنون راه حل نیست؟
تأمین امنیت جانى مردم، از وجایب و مکلفیت هاى جدى و مبرم دولت هاست. حکومتى که در رهایى یک کودک از چنگ آدم ربایان مستأصل و درمانده است، جسارت و شهامت ایستادگى در برابر تروریستان را که هرگز ندارد، بهیچوجه حق حاکمیت بر مردم را دارا نیست.

محمد عارف منصوری