ننگ افغانی و کرونا!

یکی از ویژگی های ما "ننگی" بودن ماست. این ننگی بودن ما تاوان های بسیاری در عرصه های حیات فردی و جمعی برای ما به بار آورده است. از جانب دیگر چنانچه با هر معیار عقلی و علمی و.... بغیر از معیار افغانیت، این "ننگ" را واکاوی نماییم چیزی جز بی ننگی و حماقت نیست.

یکی از مواردی که "ننگ افغانی" تاوان جبران ناپذیری سبب شده است، گونه مواجه با گسترش و دچار شدن به ویروس گرونا است. چنانچه طبق آماررسمی وزارت صحت تعداد فوتی ها سه رقمی (101نفر) شده است. تجربه شخصی که دارم این است که به یکی از آشنایان تلفن زدم تا احوالش را جویا شوم. طرف ازخودش اطمینان داد ولی گفت فلانی کمی زکام شده؛ علایم را پرسیدم، وقتی علایم را گفت؛ گفتم کروناست. مراقبت بیشتر کنید. گفت نه زکام شدید است. گفتم الان مریض کجاست؟ گفت شفاخانه بخاطر مشکل تنفس اکسیژن وصل کردند! گفتم اگر کرونا شاخ و دُم داشته باشد، این خود کروناست. باردیگر تاکید کرد که زکام شدید است!!! تا این که چند روز بعد قال انالله و انا....

همین طور اگر اطلاعیه ها و پیام های فوتی را مشاهده کنید، که اکثریت اهل فضل و دانش و بزرگ جامعه اند، می نویسند که فلانی در اثر عارضه بیماری قلبی یا شدید و... درگذشت! نمی دانم آیا شرم دچارشدن به کرونا از شرم دچارشدن به انواع اسهال بدتر است؟ که یکی را کتمان و دیگری را اظهار می کنند. پیامد منفی این کتمان آنست که در مراحل اولیه پروتکل های صحی و تداوی مورد توجه جدی قرار نمی گیرد و تطبیق نمی شود، لذا یک خانواده و فامیل با فاجعه روبرو می گردد. هم چنین از دچار شدن دیگران نیز غفلت می شود که در نتیجه آمار دچارشدگان و درگذشتگان در حال افزایش است.

اما در عالم زنده ها وقتی می گویی چرا ماسک نمی زنی و مراعات نمی کنید؛ طوری به آدم نگاه می کنند که گویا فحش بد داده اید.

بیایید "ننگ" و "شرم" بیجا را از خود دور کنیم. در حفظ سلامت خود و دیگران بکوشیم، کرونا را برسمیت شناخته و جدی بگیریم. "ننگ" انسانی و واقعی آنست که به سلامتی خود و دیگران اهمیت قایل شویم.

عبدالشکور اخلاقی