چرا پاکستان افغانها را وادار به ترک کشورش نمی کند

اگر شرایط طوری شود که ارتش پاکستان به صورت مستقیم به کشور ما یورش آورده و قسمتی از خاک ما را مستقیما اشغال کند، آنروز آغاز پیروزی ابدی ما خواهد بود.
در آنصورت میان ما و پیروزی بزرگ و مستحکم فاصله اندک زمانی وجود خواهد داشت. میان ما و دشمن اصلی ما لایه ای بنام طالب و یا هر گروه دیگر با قبای دروغین دین و مذهب وجود نخواهد داشت.

یکی از دلایل اینکه پاکستان هیچگاه افغانها را وادار به ترک خاک خویش نمی سازد همین است که میخواهد ذخیره بزرگ سربازگیری در اختیار داشته باشد.
توسل به جنگ میان دو دولت هرچند برای افغانستان در اول هزینه دارد اما شرایط را برای همیشه از بنیاد تغییر خواهد داد.
عریان سازی اهداف و چهره اصلی دشمن یکی از مشکلات ما است. تا زمانیکه لایه های تقلبی دین و هویت نیم بند افغانی را از طالب دور نساخته ایم ما هزنیه زیاد می پردازیم و پاکستان هزینه به مراتب کمتر.

برای تصفیه قندوز چند هزار سرباز ما مصروف است در حالیکه میدانیم این عملیات از کجا طرح ریزی شده بود و با چه وسایلی.
پس بیایید فکر کنیم اگر ما جنگ را از مرز های خود بیرون سازیم فردایش چه خواهد شد؟ بمباردمان شهر های ما؟ تحریم اقتصادی؟ افزایش کمک های نظامی به طالب؟ اشغال کشور و یا چه؟ آیا راهی هست که ما جنگ فرسایشی صادر شده را به جنگ فیصله کن تبدیل کنیم.
جنگ فرسایشی هویت ملی را ضعیف می سازد، حس تعلق به خاک و مالکیت را ضعیف می سازد، اقتصاد را از رشد و حرکت باز میدارد اما جنگ بین دو دولت بیداری ملی، روحیه بسیج همگانی و یک رنگی را ایجاد می نماید. در این مرحله تنها فکر کنید و بیرون از قفسه ها و کلیشه های فکری و تاریخی فکر کنید.

امرالله صالح