مذاکرات تهران، امریکا را نگران کرد و توماس ویست تماس گرفت

دقیقاً پس از آن که مذاکراتی میان هیئت طالبان و سران جبهه مقاومت ملی افغانستان به میانجی‌گری و میزبانی جمهوری اسلامی ایران صورت گرفت، ایالات متحده کلاه خود را پس معرکه دیده و نگران شد که نکند تهران بانی صلح در افغانستان شود و نام ننگین امریکا بیشتر از پیش در دادگاه تاریخ سیاه.

از همین جهت هم است که پس از مذاکرات میان‌افغانی تهران که برای نخستین بار در دو دهه اخیر امریکا کوچکترین اثری روی آن نداشت، توماس ویست نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان با حامد کرزی و داکتر عبدالله تماس گرفت.

هرچند ظاهراً گفته شده که مسایل معیشتی، کمک به اقشار آسیب دیده افغانستان، کمک به سیستم صحت و حمایت از مردم افغانستان آجندای تماس ویست با کرزی و عبدالله بوده، اما بعید می‌دانم که اصل قضیه به همین مسایل ختم شود، زیرا اگر موضوع این مسایل می‌بود، چرا باید جانشین خلیلزاد دست به کار شود، چرا ازمجرای یوناما یا اتحادیه اروپا وارد عمل نشده‌اند و چرا باید مسئول روند صلح تماس بگیرد.

اصل قضیه این است که «هرکسی کو دورماند از اصل خویش/ باز جوید روزگار وصل خویش» در واقع امریکا با گروگانگیری روند صلح افغانستان و نگاه داشتن آن در دوحه که یگانه وجه مشترکش با افغانستان فقط و فقط مسلمان بودن باشندگان دو کشور است، در سه سال گذشته تمام فرصت‌ها را ضایع کرده و نگذاشت که مردم افغانستان به یک صلح سراسری و همه جانبه دست یابند. ولی اکنون مذاکرات افغانستان به اصل خویش بازگشته است

میزبانی تهران در واقع مذاکرات میان‌افغانی بدون دخالت خارجی است؛ زیرا ایران کشوری است که با افغانستان هم از نگاه جغرافیایی هم مرز است، هم از نگاه فرهنگی اشتراکات بی حد و حصر دارد و هم هژمونی تاریخی و فرهنگی آن بر منطقه جاری و ساری بوده و اثرات معنوی و مادی آن در زندگی ما مشاهده می‌شود و هم‌کاسه هستیم.

بنا بر این، تماس توماس ویست با کرزی و عبدالله دقیقاً در جریان مذاکرات میان‌افغانی در تهران، نشانگان وارخطایی و سراسیمه شدن امریکا و متحدان غربی و منطقه‌ای‌ آن بوده و تفسیری جز این نمی‌تواند داشته باشد.

اکنون امریکا نمی‌تواند خواسته‌ها و نظریات خود را در جریان مذاکرات دیکته کند و به امیال و اهداف شیطانی‌اش برسد، پس توطئه می‌کند و با تماس‌های این چنینی سعی در انحراف روایتی است که در تهران شکل گرفته است.