باشنده گان مناطق مرکزی و غرب کابل: تبعیض در توزیع کمک های بشردوستانه جهان قابل قبول نیست

شماری از باشنده‌گان مناطق مرکز افغانستان و فعالین جامعه‌ی مدنی در رابطه به توزیع ناعادلانه کمک‌های بشر دوستانه جامعه‌ی جهانی در مناطق مرکزی و غرب کابل می‌گویند که تبعیض در توزیع کمک‌های بشردوستانه قابل‌ قبول نیست.

آنان می‌گویند که فقر و بی‌کاری یکی از معضل همیشه‌گی در جامعه‌ی هزاره بوده که بعد از تحولات سیاسی اخیر در کشور و از هم پاشیدن حکومت قبلی و روی کار آمدن نظام کنونی فقر و بی‌کاری دامن‌گیر تمام جامعه‌ی افغانی گردیده است و به اثر این تحولات مردم زیاد از اثر گرسنه‌گی نزدیک به تلف شدن قرارگرفته‌اند و احتمال میرود فاجعه‌ی انسانی اتفاق بی‌افتد.

در قطع نامه‌ی باشنده‌گان مناطق مرکزی و فعالین مدنی آمده که کمک‌های بشردوستانه‌ی جامعه‌ی جهانی به گونه‌ی شفاف توزیع نمی‌شود. در قطع نامه آنان ذکر شده که این کمک‌ها کدام دردی را دوا نکرده بل‌که اشخاص فقیر، فقیرتر و اشخاص دارا، داراتر شده‌اند؛ به دلیل این‌که توزیع کمک‌ها رنگ‌و‌بوی قومی، نژادی، مذهبی و حتی خویشاوندی به خود گرفته‌است. افرادی که واقعأ نیازمند بودند و هستند کمک‌ها به آن‌ها نرسیده و اگر رسیده هم به یک تعداد محدود و به اندازه‌ی اندک رسیده است.

به باور آن‌‌ها مشکل‌های‌که به وجود آمده ناشی از گزینش و استخدام کارمندان محلی در توزیع کمک‌ها است، که اکثریت شان از یک قوم و نژاد خاص می‌باشند و تلاش کرده‌اند تا به وابسته‌گان و سمت خویش کمک‌های کشورها و جامعه‌‌ی جهانی را ارسال کنند.

در قطع نامه‌ی آنان هم‌چنین آمده: «به‌طور مثال، تنها در ولایت ننگرهار 14 فیصد از مجموع کمک‌‌های نقدی فرستاده شده ولایت‌های دیگر مانند دایکندی، بامیان، مناطق هزاره‌نشین در میدان‌وردک، غزنی، غور، سمنگان، بغلان، سرپل و بلخ 0.2 فیصد از مجموع کمک‌ها را دریافت کرده‌اند. آیا این عدالت است؟»

آنان از جامعه‌ی جهانی می‌خواهند که «تبعیض و تعصب در توزیع کمک‌ها باید متوقف شود. تجدید نظر در گزینش کارمندان محلی و نماینده‌گان که آن ها باید از قوم، نژاد و سمت‌های مختلف انتخاب شوند. به رسانه‌ها و فعالین مدنی حق نظارت حضوری از روند گزینش کارمندان محلی و توزیع کمک داده شود. کمک‌ها در تمام ولایت‌ها به صورت عادلانه تقسیم شود نه به یک طبقه خاص. مردم مناطق مرکزی و غرب کابل فقیرترین مردم کشور می‌باشند که نیاز فوری به کمک‌های جامعه‌ی جهانی دارند. تبعیض و تعصب در توزیع کمک‌های بشردوستانه قابل پزیرش نیست. جامعه‌ی جهانی و کشور‌های کمک‌کننده می‌بایست از فاجعه‌ی انسانی در افغانستان به‌ویژه در مناطق مرکزی جلو گیری کند.»