نگاه پروژه ای غرب به زنان افغانستان

زنان افغانستان برای استیفای حقوق انسانی و اسلامی خود در شعاع ارزش‌های دینی و سنت های پسندیده اجتماعی و فرهنگی کشور، نیازمند ایجاد یک جنبش اصیل، مستقل و برآمده از دل مردم افغانستان هستند؛ جنبشی که نه نماینده پروژه تهاجم فرهنگی سفارتخانه‌های غربی باشد و نه مدافع سنت های ناپسند اجتماعی و فرهنگی و قبیله ای و تفسیرهای نادرست از دستورات اسلام در حوزه حقوق، آزادی ها و مسئولیت های زنان مسلمان.

روبرتا متزولا؛ رییس پارلمان اروپا، در نخستین روز نشست ویژه این نهاد درباره زنان گفت که جهان هرگونه تعامل با طالبان را منوط به احترام به حقوق زنان کند.

او «تبعیض سیستماتیک جنسیتی» علیه زنان افغان از سوی نظام حاکم را محکوم کرد و گفت که اتحادیه اروپا موضع محکمی را در قبال حقوق زنان و دسترسی آن‌ها به آموزش، کار و شمولیت در عرصه‌های اجتماعی و تصمیم‌گیرنده در افغانستان اختیار کرده است.

او گفت جهان باید نیازهای زنان افغان را در اولویت خود قرار دهد.

آنجلینا جولی؛ ستاره معروف سینمای هالیوود و سفیر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان که از نخستین سخنرانان این نشست بود گفت با وجود آنکه فعالان زن به خاطر اعتراضات شان بازداشت می‌شوند و زنان افغان از حق کار و تحصیل محروم شده‌اند اما نباید امید را از دست داد.

او از سران کشورهای جهان خواست طالبان را به خاطر نقض حقوق زنان پاسخگو کنند.

پارلمان اروپا این نشست ویژه را زیر عنوان «روزهای زنان افغان» برگزار کرده است.

این نشست در حالی برگزار می‌شود که حقوق زنان در افغانستان در طول 20 سال گذشته همواره مورد استفاده ابزاری غرب قرار داشته است. نگاه پروژه ای غرب به حقوق زنان افغانستان نه تنها هیچ کمکی به تحقق آرمان های تاریخی آنها و دسترسی به عدالت و حقوق انسانی و شهروندی شان نکرده؛ بلکه زنان را در معرض کامجویی های مقامات فاسد قرار داده و بخشی از فساد شرم‌آور دولت پیشین به استفاده ابزاری و نگاه پروژه ای به زنان مربوط می‌شد؛ چیزی که به وضوح مورد حمایت جامعه غربی هم بود.

رسوایی جنسی کارگزاران ارگ ریاست جمهوری در دوران اشرف غنی که گفته می‌شد زنان را به شرط برقراری روابط جنسی در سمت های حساس و مهم دولتی، استخدام می کردند بخشی از کارنامه غرب در حوزه حقوق زنان در افغانستان به حساب می‌آید؛ زیرا نهادها و سازمان هایی که امروز طالبان را متهم به تبعیض سیستماتیک جنسیتی علیه زنان می کنند، خود در آن زمان در برابر دادخواهی ها و اعتراضات زنان قربانی خشونت جنسی اصحاب قدرت که قویا از سوی غرب می شدند هیچ اقدامی انجام ندادند.

به بیان بهتر بخشی از ماموریت غرب در افغانستان، دامن زدن به فساد و فحشا زیر نام دفاع از حقوق زنان بود. این چیزی نیست که به سادگی قابل انکار باشد. کارنامه سازمان های به اصطلاح حقوق بشری و نهادهای پرشماری که به نام دفاع از حقوق زنان ایجاد شده بودند و پروژه های میلیونی دریافت می‌کردند حاکی از آن است که آنها هیچ کار بنیادینی برای دفاع از حقوق زنان محروم افغانستان انجام ندادند. آنچه صورت می گرفت حمایت از یک طیف مشخص از زنان بود که در خدمت منافع و اهداف استراتژیک و تهاجم فرهنگی غرب قرار داشتند.

برای احراز این مدعا نیاز به مستندات زیادی نیست. زنان افغانستان در شهرها و روستاهای کشور هیچگونه خدماتی از قبل دفاع غرب از حقوق و آزادی های انسانی و شهروندی خود دریافت نکردند، وضعیت آنان نسبت به گذشته هیچ تغییر قابل ملاحظه‌ای نکرد و با وجود بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی زنان و دختران افغانستان، تسهیلات و امکاناتی که باید آنان از آن برخوردار بودند در عمل وجود نداشت. این در حالی بود که سالانه صدها میلیون دالر زیر نام دفاع از حقوق زنان توسط ان جی اوها، سازمان ها و افراد وابسته به سفارتخانه های غربی حیف و میل می شد.

در حوزه حضور زنان در حیات اجتماعی و سیاسی کشور نیز عمدتاً از پروژه‌هایی حمایت می شد که به گسترش و ترویج ارزش های غربی در جامعه مسلمان افغانستان منجر می شد. به این ترتیب کلیه هزینه هایی که زیر نام حفاظت از زنان از سوی کمک کنندگان غربی به سازمان‌ها و ان جی اوهای داخلی و خارجی اعطا می شد صرفاً به هدف پیشبرد پروژه تهاجم فرهنگی جامعه غربی در افغانستان و استفاده ابزاری از زنان برای تحقق این پروژه بود.

در حال حاضر نیز انتظار نمی رود که پارلمان اروپا هدفی جز ادامه همان پروژه استعماری داشته باشد؛ کارزاری که به نام دفاع از حقوق زنان در افغانستان راه اندازی شده و در راس آن بازیگر بدنام هالیوود قرار دارد، تنها یک هدف را دنبال می کند و آن مجبور کردن حکومت طالبان به پذیرش ارزش‌های غربی زیر نام دفاع از حقوق زنان افغانستان است.

بنابراین زنان افغانستان اکنون از دو جهت قربانی می شوند: یکی تفسیرهای سختگیرانه از اسلام که عمدتاً ریشه در سنت های زن ستیزانه اجتماعی بخشی از مردم افغانستان دارد و دوم نگاه پروژه ای غرب به حقوق زنان.

در این میان آنچه جنبش‌های اعتراضی زنان نامیده می شود نیز پیش از آنکه نماینده فرهنگ، سنت‌ها، ارزش‌ها و اعتقادات جامعه افغانستانی و بازتاب دهنده رنج و درد و محرومیت تاریخی زنان افغانستان باشد، ادامه پروژه های نیمه کاره سفارتخانه های غربی به منظور تکمیل تهاجم فرهنگی است.

بر این اساس، زنان افغانستان برای استیفای حقوق انسانی و اسلامی خود در شعاع ارزش‌های دینی و سنت های پسندیده اجتماعی و فرهنگی کشور، نیازمند ایجاد یک جنبش اصیل، مستقل و برآمده از دل مردم افغانستان هستند؛ جنبشی که نه نماینده پروژه تهاجم فرهنگی سفارتخانه‌های غربی باشد و نه مدافع سنت های ناپسند اجتماعی و فرهنگی و قبیله ای و تفسیرهای نادرست از دستورات اسلام در حوزه حقوق، آزادی ها و مسئولیت های زنان مسلمان.