ببین تفاوت ره از کجااست تا بکجا

با دقت سخنرانی نارندرا مودی رهبر حکومت هند را در کانگرس امریکا شنیدم.
او به عنوان یک پارتنر محکم، نه به عنوان یک مزدور با امریکا سخت می‌گفت.
او امریکا را دولت پیش‌رفته صنعتی معرفی کرد اما هند را مهد تمدن تاریخی که امریکا از آن آموخته است.
او سیاست خارجی امریکا را به مسوولیت‌پذیری دعوت کرد و هند را هم‌کارش دانست.
او برای جنگ در جهان بر نقش مهم امریکا تاکید کرد اما هند را یک بازیگر مهم در گسترش امنیت جهانی معرفی کرد.
او امریکا را قدرت‌مند ترین اقتصاد جهان دانست اما گفت هند از مقام دهم به پنجم رسیده است و به سوی مقام سوم گام می‌گذارد.
او مردم امریکا و هند را دوستان دیرینه معرفی کرد که بر بنیاد هم‌دیگرپذیری، نه تحمیل افکار گام می‌گذارند.
به این می‌گویند دیپلوماسی، سیاست، رهبری و درایت در سخنرانی که مودی از خود به جا گذاشت. به قول تحلیل‌گران این یکی بهترین سخن‌رانی‌های رهبران سیاسی در کانگرس امریکا بوده است.

حالا سخنرانی کرزی و غنی را در کانگرس امریکا به یاد بیاورید. هر دو به عنوان دو مزدور چنین سخن می‌گفتند.
ما از امریکا در مبارزه با هراس‌افگنی سپاس‌گزاریم. (پاداش این سپاس‌گزاری را حالا مردم فقیر می پردازد.)
ارتش امریکا برای آرامش مردم ما خون می‌دهند. (حالا به وضاحت دیده شد که ارتش امریکا چه هدفی را دنبال می‌کرد.)
حمایت امریکا از افغانستان باعث تدوام ما در افغانستان است. (تداومی که ملیون‌ها انسان را در خطر فقر گذار کرد.)
تقویت اقتصادی امریکا از افغانستان، به معنای تقویت منافع امریکا در منطقه است. (تقویت امریکا دزدان سیاسی را در افغانستان به ملیونر های منطقه و خانواده های رهبران را به قاچاق‌بران مواد مخدر تبدیل کرد.)
رهبری امریکا برای ایتلاف جنگی در افغانستان سرنوشت‌ساز است. (ایتلافی که پس از 14 اسد 2021 یک‌هفته دوام نیاورد.)
غنی به بایدن «شما بهترین دوست مردم افغانستان هستید.» (یک دروغ محض تاریخی. بایدن از افغانستان متنفر بود و است و 50 برابر پاکستان را ترجیح داده است.)
کرزی به بوش «رهبری شما باعث نجات مردم افغانستان است» (دروغ تاریخی دیگر. بوش در پی انتقام از برج های نیویارک بود و حتی مردم افغانستان را به خوبی نمی‌شناخت.)

حالا شما قضاوت کنید که نقش رهبر قوی و ضعیف چقدر بر زندگی و وقار مردم اثر گذار است.

دکتر ملک ستیز