برخلاف انتظار دشمنان، ملت ایران در برابر تهدیدات و تجاوزات خارجی، با اتخاذ موضعی ملی و وحدت‌آفرین، از حکومت خود حمایت نمود و در مقابل تجاوزات، نظم و انسجام داخلی‌اش را تقویت کرد. پاسخ‌های حساب‌شده، تند و قاطع ایران، تمامی سناریوهای نظامی دشمن را بر هم زد و معادله‌ای جدید را در منطقه رقم زد.
 
رژیم اسرائیل بر این باور بود که می‌تواند با اجرای حملاتی سنگین در ساعات اولیه‌ی تجاوز، توان دفاعی ایران را از میان ببرد؛ اما تحولات به‌گونه‌ای رقم خورد که خود این رژیم در موقعیت دفاعی قرار گرفت. ایران با هدف‌گیری دقیق مراکز حیاتی در سرزمین‌های اشغالی، برای نخستین‌بار توازن امنیتی را به نفع خود تغییر داد و شوکت و ابهت ادعایی امنیتی اسرائیل را در هم شکست. همچنین، ادعاهای پیشین مبنی بر انهدام توان راکتی و زیرساخت‌های استراتژیک ایران، در برابر واکنش سریع و وسیع تهران، فاقد اعتبار جلوه کرد.
 
در ادامه، حمله‌ی زیرکانه‌ی جمهوری اسلامی ایران به پایگاه نظامی در قطر، این پیام را به‌روشنی به آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن منتقل ساخت که ایران حاضر نیست در سناریوهای طراحی‌شده‌ی دیگران نقش ایفا کند. این اقدام، ضمن تقویت بازدارندگی، حامل پیام‌هایی روشن و قاطع به بازیگران منطقه‌ای بود مبنی بر اینکه جمهوری اسلامی ایران با اقتدار از منافع مشروع خود دفاع خواهد کرد.
 
در عرصه‌ی افکار عمومی، تحولات اخیر موجب تقویت موقعیت منطقه‌ای و بین‌المللی ایران شد. حمایت وسیع، موج اعتراضات جهانی علیه رژیم صهیونیستی، و همبستگی کم‌سابقه‌ی ملت‌ها با مردم مظلوم فلسطین و ایران، فضای بین‌المللی را به‌شدت متأثر ساخت. طالبان نیز با محکوم‌کردن تجاوز رژیم صهیونیستی، همبستگی خود را با ایران اعلام کرد. در همین راستا، وزیر امور خارجه‌ی افغانستان در نشست اخیر کنفرانس اسلامی در ترکیه، تجاوز آشکار اسرائیل و ایالات متحده را بر ایران و فلسطین محکوم و پاسخ متقابل ایران را اقدامی مشروع و در چارچوب دفاع از خود ارزیابی نمود.
 
در مجموع، این روند باعث شد رژیم اسرائیل بیش از هر زمان دیگر در انزوا قرار گیرد و مشروعیت ادعایی‌اش برای اقدامات نظامی، با تردیدی جدی مواجه شود. در مقابل، جمهوری اسلامی ایران نه‌تنها جایگاه خود را به‌عنوان یک قدرت تأثیرگذار منطقه‌ای تثبیت کرد، بلکه نقش کلیدی‌اش به‌عنوان یکی از ارکان اصلی محور مقاومت نیز پررنگ‌تر از گذشته نمایان شد.
 
این تحول استراتژیک، بی‌تردید یک شکست بزرگ برای محاسبات امنیتی و سیاسی آمریکا و اسرائیل محسوب می‌شود.
 
از سوی دیگر، در شرایط کنونی نمی‌توان انتظار داشت که جمهوری اسلامی ایران تحت فشارهای سیاسی و دیپلماتیک، از برنامه‌های استراتژیک خود ـ به‌ویژه در حوزه‌ی فناوری هسته‌ای ـ عقب‌نشینی نماید. آنچه از جریان تحولات برمی‌آید، این است که تهران با تکیه بر اقتدار ملی و نه از روی مصلحت‌گرایی، مسیر پیشرفت و تثبیت دستاوردهای خود را با صلابت دنبال خواهد کرد.
 
ایران اکنون در موقعیت ابتکار عمل قرار دارد، در حالی‌که طرف‌های متخاصم ناگزیر به بازنگری در برآوردهای نادرست خود شده‌اند. آینده‌ی منطقه، با توجه به این دگرگونی‌های استراتژیک، به‌سوی شکل‌گیری موازنه‌ای جدید و تقویت جایگاه محور مقاومت در حال حرکت است.