این گزارش دو روز از چهارمین سالروز تسلط دوباره طالبان بر افغانستان منتشر شد و به صورت مفصل انحراف کمکهای بشردوستانه به نفع طالبان با همدستی کارمندان سازمان ملل متحد را، توضیح داده است.
این گزارش بر اساس مصاحبه با نزدیک به 90 نفر، از جمله مقامات فعلی و پیشین دولت آمریکا، مقامات سازمان ملل، مقامات سازمانهای غیردولتی، مقامات پیشین حکومت افغانستان، تاجران و دیگران تهیه شده است.
این گزارش روشهای مختلفی را مستند میسازد که طالبان از آن برای انحراف کمکها به طرفداران خود و حتی پایگاههای نظامیشان استفاده میکنند.
این گزارش بهویژه بر تبعیض سیستماتیک قومی در این انحراف کمکها، بهخصوص علیه هزارهها، تأکید دارد.
جلوگیری از رسیدن کمکها به مناطق هزاره نشین
بر اساس گزارش اداره بازرس ویژه آمریکا در امور بازسازی افغانستان، طالبان کمکهای بشردوستانه را مسدود و منحرف میکنند تا اطمینان یابند که غذا به جوامع هزاره یا تاجیک نمیرسد.
طبق این گزارش، یکی از مصاحبهشوندگان «از توزیع نامتوازن کمکها توسط سازمان ملل» ابراز نگرانی کرده و گفته است که «کمکها عمدتاً به مناطقی میروند که برای صاحبان قدرت دوستانه تلقی میشوند، نه به نیازمندترین جمعیتهای تاجیک و هزاره در شمال و مرکز کشور».
این گزارش همچنین میگوید که در شهر کابل«کمک بسیار اندکی به خانوادههای هزاره رسیده» و محله تاجیکنشین خیرخانه «هیچ کمکی دریافت نکرده است.
در این گزارش آمده است که این در حالی است که محلات حامی طالبان آنقدر بستههای کمکی گرفتهاند که مازاد آن را برای سود به فروش میرساندند».
اداره بازرس ویژه آمریکا در امور بازسازی افغانستان همچنین به نقل از مصاحبهشوندگان نوشته است که «به اقلیتها در کابل و دیگر نقاط افغانستان مواد غذایی فاسد یا خراب توزیع شده است.»
بر اساس این گزارش، یک مصاحبهشونده توصیف کرده که آرد گندم توزیعشده در مناطق هزارهنشین «پر از کرم و حشرات دیگر بود… حتی برای خوراک حیوانات نیز مناسب نبود».
اداره بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان همچنین گفته است که در ولایت شیعهنشین دایکندی در مرکز افغانستان، طالبان بر نهادهای امدادرسان فشار دارد میکنند که کمکها بهجای مردم به پایگاهها و نظامیان این گروه داده شود.
در این گزارش آمده که در ولایت هزارهنشین دایکندی، طالبان بر سازمانهای غیردولتی فشار میآورند تا «غذا و پول نقد به پنج پایگاه بزرگ نظامی» در این ولایت بدهند، در حالیکه خانوادههای نیازمند هزاره و سایر غیرپشتونها که از سوی طالبان بهعنوان «دشمن» محسوب میشوند، «بسیار اندک غذا دریافت میکنند و بخش زیادی از آن نیز فاسد است»
همچنین گزارش به نقل از بنیاد بامیان میگوید که «توزیع کمکهای جمعیت هلالاحمر افغانی در دایکندی (که اکثراً هزارهنشین است) عمدتاً به مقامات طالبان در شهر نیلی، مرکز ولایت، و خانوادههای پشتونی که از ولایات دیگر به نیلی آمده بودند، داده شده است».
«فشار برای برکناری کارمندان هزاره
اداره بازرس ویژه آمریکا در بازسازی افغانستان همچنین گفته است که طالبان بر سازمان ملل و سازمانهای غیردولتی فشار میآورند تا «کارمندان هزاره را برکنار کنند».
این گزارش میگوید که «چندین مصاحبهشونده» تبعیض قومی را در برنامه جهانی غذا (WFP) سیستماتیک توصیف کردهاند و گفتهاند که بیشتر کارمندان این سازمان پشتوناند.»
بهویژه، رئیس شورای جهانی هزاره گفته است که «او از کارمندان هزاره برنامه جهانی غذا خبر دارد که پس از تسلط طالبان برکنار و با پشتونها جایگزین شدند».
گزارش پیشنهاد میکند که همانطور که طالبان نمیخواهند بر سر حقوق زنان و آزادیها کوتاه بیایند—زیرا میترسند با مخالفت جنگجویانشان روبهرو شوند، آنها همچنین نمیخواهند با هزارهها مصالحه کنند و هرگونه مصالحه با آنان را «خیانت ایدئولوژیک» میدانند.
این در حالی است که طالبان پس از تسلط بر افغانستان، هزاران کارمند هزاره از ادارات دولتی و خدمات ملکی افغانستان اخراج کرد و نیروهای خود و پشتونها را جایگزین آنان کرد.
اما این اولینبار است که اعمال تبعیض سیستماتیک طالبان علیه هزارهها با همکاری و همدستی کارمندان نهادهای سازمان ملل متحد افشا میشود.
افشای این واقعیت نگرانیها در مورد انحراف مأموریت سازمان ملل متحد و نفوذ طالبان در این سازمان را افزایش داده است.