گزارش رسانههای محلی، دو دانشجوی اخراجشده از دانشگاه آسیایی برای زنان گفتهاند که این دانشگاه تصمیم گرفته است دستکم 160 دانشجوی افغانستانی را از ادامه تحصیل محروم کند. به گفته آنان، برخی دانشجویان هنوز در محوطه دانشگاه حضور دارند و تلاش میکنند با این تصمیم مقابله کنند.
یکی از دانشجویان گفته است که دانشگاه دلیل محرومیت او را «پایین بودن میانگین نمرات» در پایان سمستر اعلام کرده است. دانشجوی دیگری نیز گفته است که دلیل اخراج او «عدم پیشرفت تحصیلی» عنوان شده است. این دانشجویان میگویند مسئولان دانشگاه با هر دانشجو بهصورت جداگانه درباره وضعیت او صحبت کردهاند و تاکنون دلیل عمومی و شفافی درباره تصمیم مربوط به تمامی دانشجویان ارائه نشده است.
بر اساس اظهارات این دانشجویان، برخی از آنان از مسئولان دانشگاه خواستهاند فرصت ادامه تحصیل برایشان فراهم شود، اما این درخواستها پذیرفته نشده است. یکی از دانشجویان نیز گفته است که دانشگاه برای او تکت هواپیما تهیه کرده و خانوادهاش را در جریان بازگشت او به افغانستان قرار داده است.
در همین حال، گزارش دیگری حاکی است که پیش از این، گروهی از دانشجویان درباره کیفیت غذای دانشگاه به نهادهای حامی آن اعتراض کرده بودند و پس از ارسال نامه اعتراضی، با تهدید به اخراج مواجه شدند. بر اساس این گزارش، حدود 160 دانشجوی دختر در معرض چنین تصمیمی قرار گرفتهاند. با این حال، ارتباط مستقیم میان این اعتراض و تصمیم نهایی دانشگاه برای محرومیت دانشجویان، از سوی مسئولان دانشگاه بهطور رسمی تأیید نشده است.
دانشگاه آسیایی برای زنان در شهر چیتاگونگ بنگلادش یک نهاد آموزشی بینالمللی ویژه زنان است. این دانشگاه پس از محدود شدن فرصتهای آموزشی برای دختران در افغانستان، پذیرش دانشجویان افغانستانی را افزایش داده بود. خود دانشگاه در سال 2024 اعلام کرده بود که بیش از 500 زن افغانستانی در این مرکز تحصیل میکردند و شمار دیگری نیز در حال پیوستن به آن بودند.
محرومیت شماری از دانشجویان افغانستانی از ادامه تحصیل در این دانشگاه در حالی مطرح میشود که بسیاری از دختران در داخل کشور با محدودیتهای گسترده آموزشی مواجهاند و دانشگاه آسیایی برای زنان طی سالهای گذشته یکی از مراکز مهم ادامه تحصیل دانشجویان دختر افغانستانی در خارج از کشور بوده است.
به باور آگاهان امور، روشن شدن معیارهای تصمیمگیری دانشگاه و ارائه توضیح رسمی درباره وضعیت دانشجویان میتواند از افزایش ابهامها جلوگیری کند. همچنین مشخص شدن سرنوشت دانشجویانی که هنوز در دانشگاه حضور دارند، برای ادامه مسیر تحصیلی آنان اهمیت ویژه دارد.