اسلام شادی و تفریح را نیازی فطری انسان می داند و ائمه معصوم(ع) نیز نسبت به این مسئله نگاه ویژه ای داشتند. مهم ترین مسئله در عرصه شادی و تفریح، همخوانی آن با معیارهای و موازین اسلامی است، از نظر لغوی، شادی حالت مثبتی است که در مقابل غم قرار می گیرد و تفریح نیز به معنای شادی کردن است، ولی دانستن این مسئله مهم است که انسان به دنبال شادی باشد که همراه با معیار اسلامی و در محوریت توحید باشد. در تبیین چگونگی قرار داشتن شادی در محور توحید، از دیدگاه اسلام شادی و تفریحی ممدوح است که موجب دوری ما از گناه و احیای ارزش های دینی و اسلامی شود؛ در قرآن نیز هروقت از شادی سخن می گوید توأم با اهداف الهی و معنوی است. قرآن و اسلام با شادی های دنیوی مخالف نیست، اسلام با شادی و تفریحی موافق است که زمینه ای برای شادی اخروی شود؛ از این رو در آموزه های قرآنی و روایی بر این مسئله اشاره شده است که شادی دنیوی در برابر شادی اخروی چیزی نیست. با استناد به روایتی از امیر المؤمنین(ع) درباره شادی، شادمانی موجب انبساط روح و نشاط می شود؛ سایر امامان معصوم(ع) نیز افراد را به پوشیدن لباس نو و روشن، استفاده از عطر و خوشبو کردن توصیه می کنند؛ چرا که این مسئله غم های انسان را از بین می برد؛ این موارد نمونه هایی از توجه اسلام به شادی است. از آنجایی که شادی و تفریح بدون رعایت معیار های اسلامی، مذموم است، قرآن می فرماید موقعی که مؤمنان پیروز می شوند، روزی است که شاد هستند؛ همچنین امام صادق(ع) شادی را به سه خصلت وفاداری، رعایت حقوق دیگران و ایستادگی در برابر مشکلات بیان می دارند. یکی دیگر از معیارهای تفریح و شادی ممدوح در اسلام، پرهیز از گناه و اطاعت خداوند است؛ همچنین یکی دیگر از شادی ها احیای حق و از بین بردن باطل می باشد. از آنجایی که آموزه های اسلامی به جای به هم خندیدن، بر با هم خندیدن توصیه می شود، این که انسان ها دور هم جمع شده و حرف های نادرست و ناپسند را به زبان آورند و یا غیبت و مسخره نمایند، بعد هم بگویند که «شاد شدیم»، این درست نیست و اسلام با آن مخالف است، از نظر اسلام، افراد باید به جای به هم خندیدن، با هم بخندند. * مرضیه اسکندر جوی