<p style="text-align: justify;">جناب رییس صاحب جمهور، شما همه سفرها را انحصاری کردی.<br /> من رییس جمهورم و باید سفر بروم.<br /> من هم رییس اجرایی ام باید سفر بروم.<br /> ببین رییس صاحب دیروز پریروز نمی دانم کجا بود روان ات کردم فکر می کنم کفایت می کند کمی در فکر ملت هم باش. جناب رییس صاحب، مه دگی شه نمی فامم شاپینگ مه از نیویورک مانده و مه باید برم آمریکا. ببین رییس صاحب اجرایی خیر است همی شاپینگ ته بان ده یگان وقت دگه بان که مه تنا برم. یا بتی لیست شاپینگ ته جناب دانش صاحبه ما برت می خریم.<br /> رییس صاحب جمهور مه که نروم قطعی نمیشه آخه مساله ی آبرو و حیثیت ام است باز اوباما تنها توره دعوت نکده، رییس صاحب اجرایی ببین کلی مه ره خراب نکو بی ازو ای هزاره ها صبح تا شام 31 نَفَر اسیر گفته ما ره دیوانه کدن بان که ما بریم.<br /> نه رییس صاحب جمهور من باید همرای شما باشم آخه پاکستان رفتین تنا، عربستان رفتین ما ره نبردین و مچم کجا کجا که نبود رفتین و ما اینجه غم تولی پنجشیری ها و بدخشانی ها ره کده شیشتیم من هم حق دارم یگان وقت تفریح کنم.<br /> تو بچه به تفریح می ری؟ به شاپینگ می ری؟ اعصاب آدمه خراب می کنی!<br /> ببین او غنی، زبان ات زیاد دراز شده دلت است که باز نَفَر پنج صد بتم و سرک های کابله برت نَفَر پُر کنم؟<br /> برو بچیم هر بدی که از دست ات می آیه بکن حالی مه سر چوکی شیشتیم به خدا اگه پدرت هم مره پس کده بتانه.<br /> اینه نکو او غنی بی ازو مردم سرت قار است که چرا 31 نَفَر تا حالی ایلا نشدن به خدا یک اشاره محقق ره بکنم دنیا ره هزاره می گیره.<br /> برو بچیش غیرت هزاره ها معلوم اس اگه غیرت می داشتن تا حالی یگان هزار نَفَر تا دم دروازه ارگ میامدن. مه رفتم تک و تنا آمریکا پشت مه نبیایی نه تو و نه محقق ات برو هرچه می کنین دست تان خلاص تا لندن!<br /> والا اگه مه نیایم...<br /> <br /> رحمان رحمانی</p>