دوره 8 ﺳﺎله ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ کﻪ آﻣﺮﯾکﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺑﺎ ﻧﺎکﺎﻣﯽ ﻫﺎﯼ پی هم ﻭ ﺷکﺴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﺎﺵ ﺩﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ کﻪ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﺯ کﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﺭﺧﺼﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ کﻪ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ بخشی دستاﻭﺭﺩﻫﺎﯼ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺠﯿﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠکﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎ کﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﻣﯽ کﻨﺪ.
ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﻧﺎکﺎﻣﯽ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﻞ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﯽ آﻣﺮﯾکﺎ ﺍین است کﻪ کﺎﻧﺪﯾﺪ ﺣﺰﺏ ﺍﺵ ﺧﺎﻧﻢ هیلاری کﻠﯿﻨﺘﻮﻥ ﺍﺯ کﺴﯽ ﺷکﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ کﻪ ﺩﺭ کﺎﺭ ﺯﺍﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺑﯽ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻏﯿﺮ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﻮﺩ، آمرﯾکﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺍﺏ مسایل ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ، نفرت ﻫﺎﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ، ﻧﮋﺍﺩﯼ ﻭ ﺟﻨﺴﯽ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺭﺳﯿﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ کﺸﻮﺭ ﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﻫﺮﺍﺱ ﺣﻤﻼﺕ ﻭ ﺗﻬﺪﯾﺪﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﺪ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮ کﺸﻮﺭﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﺳﻔﺮ ﺑکﻨﻨﺪ. ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺑﻪ آﻣﺮﯾکﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ کﻪ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﻐﻞ کﺎﺭﯼ، ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺻﺤﯽ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ یک ﺍﺯ اﯾﻦ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﻋﻤﻠﯽ ﻧﺸﺪ.
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤکﺎﺭﯼ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ آﻣﺮﯾکﺎ ﺩﺭ گزارش ﺍﺧﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﺭﯼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﻐﻞ کﺎﺭﯼ ﺩﺭ آﻣﺮﯾکﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ کﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ، 19% ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ آﻣﺮﯾکﺎﯾﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺑﯿکﺎﺭ ﻭ ﺑﯽ ﺷﻐﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ کﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ 1 میلیون ﻭ 600 ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ نیز ﭼﻨﺎن که ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ 8 ساله ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﻣﻠکﯿﺖ ﺳﻼﺡ ﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭﺗﺮ ﺳﺎﺯﺩ ﺗﺎ آﻣﺮﯾکﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﻼﺡ ﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﻮﺯ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺭک ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ کﻪ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﺳﻼﺡ ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﻣﺠﻮﺯ ﺩﺭ ﻃﯽ 5 ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﺪﻭﺩ 1000 ﺗﻦ آﻣﺮﯾکﺎﯾﯽ ﺭﺍ کﺸﺘﻪ ﻭ ﯾﺎ ﺯﺧﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
نفرت ﻫﺎﯼ ﻧﮋﺍﺩﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺳﻔﯿﺪﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺣﺰﺏ ﺩﻣﻮکﺮﺍﺗﯿک ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﻣﺎﻩ ﺍکﺘﻮﺑﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﺎﯼ ﻧﮋﺍﺩﯼ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺑﺎﺧﺖ. ﺭﺳﻮﺍیی ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻭﺭه ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺍﻓﺸﺎ ﺷﺪﻥ ﺛﺒﺖ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﻭ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﺪﺍﺭک ﺍیمیل ﻫﺎﯼ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ آﻣﺮﯾکﺎﯾﯽ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﻬﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﺨﺒﺎﺭﺍﺗﯽ آﻣﺮﯾکﺎ ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺩﻡ آﻣﺮﯾکﺎ ﺍﯾﻦ کﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺧﻞ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﺨﺼﯽ ﻭ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﯽ ﻣﯽ ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺷکﺴﺖ ﻫﺎﯼ پی هم ﺩﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪ، ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﻄﺮﺡ ﺗﺮﯾﻦ ﺁﻥ ﺷکﺴﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﻭ کﻤﺮﺷکﻦ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﯾک ﺳﻮ ﺗﺮﯾﻠﯿﻮﻥ ﻫﺎ ﺩﺍﻟﺮ آﻣﺮﯾکﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﺩ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ 50 ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺴﺎکﺮ آمریکایی ﻭ ﻧﺎﺗﻮ ﺭﺍ کﺸﺘﻪ، ﺯﺧﻤﯽ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﺍﺽ ﻣﻬﻠک ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﻧﯿﺰ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ 8 ساله ﺯﻣﺎﻣﺪﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﯾک ﺭﮊﯾﻢِ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﻭﯼ کﺎﺭ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ کﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻭ ﺛﺒﺎﺕ ﺷﻬﺮ کﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﺗﺤکﯿﻢ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ ﻻﺍﻗﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﮔﺎﻥ کﺎﺑﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﺍینجا ﺭﺳﯿﺪ کﻪ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ ﻃﯽ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﯽ ﺍﺧﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺭﮔﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ آﻣﺮﯾکﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩ کﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺷکﺴﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻭﺑﺎما ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ کﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﻟﯿﺒﯿﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﺮﻗﯽ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﻌکﺲ ﻟﯿﺒﯿﺎ ﺷکﺎﺭ جنگ ها ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺯﯾﺮﺑﻨﺎﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ کﺸﻮﺭ کﺎﻣﻼ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺖ. ﻣﺮﺩﻡ ﻟﯿﺒﯿﺎ ﺩﺭ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺁﻧﺎﺭﺷﯿﺰﻡ ﻭ ﻃﻮﺍﯾﻒ ﺍﻟﻤﻠﻮکﯽ ﺭﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺑﻪ ﺷکﻞ کﻨﻮﻧﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﯾﺎﺑﺪ ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ کﻪ ﻟﯿﺒﯿﺎ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺷﻮﺩ، ﻋﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺁﺷﻮﺏ ﺩﺍﻋﺶ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ کﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ جنگ های ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺳﻨﯿﺎﻥ ﻭ ﺷﯿﻌﯿﺎﻥ ﻋﻤﯿﻖ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﯼ ﻫﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ کﻪ ﻋﺮﺍﻗﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﭼﻮکﺎﺕ ﯾک ﻧﻈﺎﻡ ﯾکﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ کنند.
ﺩﺭ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻧﯿﺰ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎیی کﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺍﻣﺮﯾکﺎ ﻃﺮﺡ ﺭﯾﺰﯼ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺍﺳﺖ، ﺣﺎﻻ ﺭﻭﺳﯿﻪ ﻭ ﻣﺘﺤﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ کﻨﺘﺮﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ اﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﺟﺎمعه ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻫﻢ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺳﯿﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺑﻠکﻪ ﺭﻭﺳﯿﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭼﯿﻦ ﻭ ﺭﻭﺳﯿﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﯿﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ کﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﺯ آﻣﺮﯾکﺎ ﭘﯿﺸﮕﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﯿﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﯾکﻪ ﺗﺎﺯ ﻭ ﺑﯽ ﻫﻤﺘﺎ ﻣﯽ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻟﻬﺬﺍ ﺑﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﯿﺮﯼ ﺷکﺴﺖ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎکﺎﻣﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﻭ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ کﻪ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﺯ کﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ کﻪ ﻫﯿﭻ ﺩستاﻭﺭﺩﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠکﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺧﺠﻞ کﺎﺥ ﺳﻔﯿﺪ ﺭﺍ ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ.

سایت امارت اسلامی