خانواده‌های قربانیان حملات انتحاری طالبان روز گذشته در کابل میخواهند که به کشتار غیر نظامیان پایان داده شود و نیز از حکومت میخواهند عاملان این گونه حمله ها را اعدام نماید.
در حالی که تنها یک روز از حملات مرگبار طالبان بر شهرکابل میگذرد، خانواده های قربانیان همچنان در فراق عزیزان از دست رفته شان اشک می‌ریزند.
خانواده‌های قربانیان حملات انتحاری طالبان  روز گذشته در کابل میخواهند که به کشتار غیر نظامیان پایان داده شود و نیز از حکومت میخواهند عاملان این گونه حمله ها را اعدام نماید.
بانویی که با از دست دادن همسرش در این حمله تنها و بی سرپناه مانده است می گوید: ولی‌داد پسرم که یگانه نان آور همسر، فرزندان و من بود در حمله دیروز طالبان بر حوزه ششم شهر کابل شهید شد.
ولی‌داد در جاده های پایتخت آهن پاره  گردآوری می کرد و نانی بر دسترخوان خانواده اش می گذاشت.
حالا همسرش مانده و چهار کودک قد و نیم قد، کودکانی که هنوز چیزی از زنده گی نمیدانند.
محبوبه، همسر ولی‌داد گفته است: کاغذ ها و پلاستیک ها را جمع می کرد و برای کودکان ما نان تهیه می کرد من در به در و خاک بر سر شدم.
مادر اما  توان در کف اش نمانده است، از دست دادن کوچکترین پسر آرام و قرار اش را ربوده است، با قد خمیده و چشمان اشک بار خودش را به در و دیوار می کوبد.
مادر ولی‌داد: پسرم است وای خدا جان، پسرم جوان بود.
اما آنسوی ماجرا، سه جوان از یک محل و در یک گورستان به خاک سپرده میشوند، جوانانی که رضا کارانه در مبارزه با بیماری  فلج کودکان همکاری می کردند.
حسین یکی از سه جوانی بود که در این حمله جان باخت.
زمری ، پدر حسین گفته است: آنان پروای پسر من و پسر دیگران و جوانان را ندارند آنان دستور می گیرند که این ملت را بشکند.
هراس افگنی سالیانی درازی است که از مردمان کشور قربانی می گیرد، چنان که هر چند گاهی در رویداد های هراس افگنانه مردمان کشور به خاک و خون می افتند و آروز های شان را با خود شان به گور می برند.