رییس جمهور بجای پیدا کردن قلب فساد، نگاهی به اطرافیان و بخصوص مقام های ارشد امنیتی بیافکند و اگر به دنبال سران فاسد حکومتی است، پرونده های استانکزی و اتمر را تقدیم دادستانی کند.
هرچند انتظار سخنان کارشناسانه یا حداقل بر اساس آمار رسمی را نمی توان از بلندپایه ترین مقام افغانستان داشت اما هرازچند گاهی سخنان قوم گرایانه و ادعاهای کذب اشرف غنی، فضای کشور را پر تنش می کند.
بهشتی که وی در ارگ با حلقه ای از اطرافیان ساخته سرمنشا فساد اداری افغانستان است، تمرکز قدرت در هر جای از جهان به وجود آورنده فساد و فقر گسترده بر مردم می باشد اما همواره اشرف غنی دیگران را متهم می کند.
رییس جمهور که دیگر تبدیل به نماد قومگرایی در کشور شده است و اعتقادی به هیچ نهاد و یا مقامی غیر از حلقه متحدان خود ندارد، طی سخنانی قلب فساد افغانستان را وزارت داخله نامید در حالیکه چندی قبل بنا به گزارش \"سیگار\" نهادهای امنیتی و بخصوص پولیس، فاسدترین های افغانستان هستند.
اینکه وزارت داخله غرق در فساد است و سرمنشا ضعف حکومت نیز فساد گسترده می باشد را مردم با گوشت و پوست درک کرده اند اما چرا رییس جمهور با وجود بیشمار گزارش سازمان های جهانی از وجود فساد در نهادهای امنیتی و قضایی به طور خاص تنها از وزارت داخله نام می برد؟!
تمرکز گرایی قومی از دوران کرزی پایه گذاری و اشرف غنی آن را به اوج خود رساند و با وجود اعتراض های درون حکومتی و مردمی از ضعف امنیتی که ریشه در تقرر رهبران ناکارآمد دارد، همچنان سیاست سلیقه ای حرف اول را در گزینش مهمترین پست های امنیتی از سوی رییس جمهور می زند و هیچ برنامه اساسی برای سازماندهی نیروهای امنیتی و مبارزه با فساد صورت نمی گیرد.
مقام های ارشد امنیتی که توسط ریاست جمهوری منصوب شده اند از نزدیک ترین افراد به وی با گذشته مملو از فساد و زد و بند سیاسی می باشند، استانکزی و اتمر جدای از نقش های پررنگی که در جای جای حکومت ایفا می کنند نفوذ بالایی بر رییس جمهور دارند و به طوری که حلقه کوچک ارگ کنترل تمامی نهاد و ارگان ها را به عهده داشته و برنامه های عزل، انزوا و اتهام های بلندپایه گان حکومتی از سوی آنان طرح ریزی و اجرا می شود.
وزیر داخله به مانند دادستانی و دادگاه عالی هیچ قدرت اجرایی ندارد و قدرت تنها در میان تعداد محدودی از مقام های ارگ متمرکز شده است، سرمنشا فساد را باید در ارگ جستجو کرد که چنین در تمامی بخش های دولت پراکنده و ریشه شده و در این آب گل آلود چه منفعت های سید نمی شود.
رییس جمهور از ابتدای به قدرت رسیدن که آنهم به لطف تقلب های گسترده بود، در بی اعتمادی عمیق به مقام های غیر پشتون در حکومت به سر می برد که اکنون نوبت وزارت داخله رسیده است، به مانند برنامه رد صلاحیت صلاح الدین ربانی، برکناری مسعود و به انزوا کشیدن عطا محمد نور.
سیگار چندی قبل دلیل شکست در جنگ را به دلیل وجود فساد در نهاد امنیت کشور عنوان کرد و پرده از دزدی جنرالان و فرماندهان از حقوق و حتی هزینه های نان و لباس سربازان برداشت، اگر چه رسوایی سربازان خیالی دیگر اعتباری برای وزارت دفاع باقی نگذاشت اما هیچ زنگ خطری برای ارگ به صدا در نیامد.
اشرف غنی به جای فرافکنی های که دیگر حتی مردم عادی را فریب نمی دهد بهتر است برای مبارزه با فسادی که ادعای آن را دارد، نگاهی به اطرافیان و بخصوص مقام های ارشد امنیتی بیافکند و اگر به دنبال کله گنده های فاسد حکومتی است نیز می تواند پرونده های استانکزی و اتمر را به دیوان عالی قضایی ارجاع دهد تا حداقل گامی مثبت برای رهایی از این آشوب برداشته باشد.
وزارت داخله به مانند تمامی وزارت های دیگر مملو از فساد می باشد اما سخنان رییس جمهور در خصوص قلب فساد افغانستان تنها گفته های قوم گرایانه ای است که با وجود بیشمار گزارش ها چشم بر دانه درشتان فاسد اطراف خود می بندد و در توهم قدرت، کشور را به سوی نابودی می کشاند.