مواد مخدر در افغانستان قلب جامعهء ما را هدف قرار داده و بدبختی اینجاست که بیشتر جوانان ما به استعمال آن رو می آورند. فقر، بیکاری، نا امیدی و دهها نوع فشار روانـــــی با دسترسی آسان به مواد مخدر در افغانستان از عوامـل اصلی رو آوردن، کتله های وسیع مــــردم بـــه ایــــن ماده است. گزارش تکاندهندهء که اخیراً از ســــوی رئیس مبارزه با مواد مخدر ولایت بلخ اعـــلان شد و درآن گفته شده که 110 هزار نفر در این ولایت به مواد مخدر معتاد اند، هر آدم با احساسی را شوکــه میسازد. وقتی در یک ولایت ما به این پیمانـــــه مردم با آفت مواد مخدر دست به گریبان باشند، پس وضعیت عمومی کشور ما چگونه خواهد بــود. زیرا این 110 هزار نفر نه تنها به عنوان یـــــک نیـــروی نیمه فعال درین ولایت زندگی میکنند که روز تــا روز قوت و انرژی خود را از دست داده به زودی بـــه عنوان انگل و یا طفیلی در می آیند و به گدایی و یــا به آنچه اعمال غیر انسانی است رو می آورند. این تعداد معتاد درین ولایت نه تنها خود از رده کار و انسانیت خارج شده که فعالانه افغان های دیگری را نیز بـه این راه میکشانند. زنان بیچاره ای که در افغانستان به ایــن عمل مبتلا شده اند، بیشتر توسط معتادان مـرد تشویق و یا به جبر و اکراه به اعتیاد رو آورده و بــــه این خاطر امروزطیف وسیعی از زنان معتاد را نیز در کشور خود داریم و این زنان معتاد رحمی به فرزندان کوچک شان نکرده، با خوراندن و یا پف کردن دود تریــاک به صورت شان، آنان را نیزبه اعتیاد می کشانند. با اینکه تا سال 2006 کشت تریـــاک در ولایت بلخ بسیار رایج بود و سالانه تا 64 هزار جریب زمین زیر کشت کوکنار میرفت، اما ازین سال به بعد تلاش هایی صورت گــــــرفت و کشــت مواد مخدر درین ولایت صفر شد. مـگر در نرخ تریاک در این ولایت تغییری بــــه وجود نیامد. همین حالا تریــــاک در سراسر افغانستان کیلوی 60 دالر به فروش میرسد که این نرخ ارزان، دستـرســـــی هر فردی را در هر نقطهء کشور بـــــه اســـتعمال تریاک آسان میسازد. معتادان تا زمانیکه تـریاک مصرف میکنند، قادر به انجام بـــــرخی از کار هــــا بوده، اما چون استعمال تریاک بـه جای خود باقی نمیماند و تریاکی ها بعد از مدتی به اســــتعمال هیروئین رو می آورند، لذا با استعمال چند ماه هیروئین و انواع پیشرفته تر آن، دیگر معتاد از نــــظر ظاهری و از نظر نیرو و انرژی بدنی از صف تولید و زندگی اجتماعی خارج شده، به خرابه ها پناه میبرد. با اینکه در ولایت بلخ 110 هزار نفر معتاد بــــه مـــواد مخدر اند و نیز آخرین آمار در ولایت فــــراه نشان میدهد که تعداد معتادان این ولایـت به 60 هــــزار نفررسیده، در حالیکه جوانان فراهی بیش ازین در ایران دچار اعتیاد میباشند و به این صورت تنها در دو ولایـــت بــــلخ و فراه چیزی حدود 220 هزار نفر معتاد بـه تریاک و هیروئین شده اند، در شهر کابل نیز بیش از 70 هزار نفر معتاد وجود دارد، پس آماریکه اخیراً از سوی یک نهاد سازمان ملل با همکاری وزارت مبارزه با مواد مخدر و وزارت صحت اعلان شد و تـــعداد معتادان را یک ملیون نفر بر آورد کرد، با ارقــــام این ســه ولایت معلوم میشود که آمار داده شده از اصل تعداد معتادان در کشور ما بسیار کـــم است. ایـــن در حالیکه تعداد معتادان در ولایـــاتــــی چون بدخشان، نیمروز، هلمند و قندهار فوق العاده بالاست و هیچ ولایتی در افغانستان نیست کـــــه کتلهء وسیعی از معتاد را د رخود نداشته باشد. از جائیکه کشت تریاک در افغانستان به پیمانهء سالهای قبل در افغانستان وجود دارد، به همان نرخ ارزان در هر نقطهء کشوردر دسترس قرار دارد، فقر و بدبختی و بیکاری همچنان دامنگیر مردم بوده و هر روز خانواده های در شهـــر هــــا و دهات افغانستان ورشکسته میشوند، رفت و آمــدن جوانان افغان به ایران که عمده ترین مرکز معتاد سازی افغانهاست همچنان ادامه دارد، اکثر جوانان هیچ امیدی برای آینده ندارند، انتحار و بــــمباران مثل گذشته ادامه دارد و پروسهء بــی ســـرپرست سازی افغانها گاهی پرچاو نشده و بالاخره پولیس مبارزه با مواد مخدر نه تنها تا حال قادر بـــه قیچی زدن برگی ازین درخت تناور نبوده که اعتیاد در صفوف پولیس نیز به شدت رخنه کرده و تداوی معتــادان چنان به کندی پیش میرود که کوچکترین مــوفقیتی درین روند به چشم نمیخورد، لذا دلیلی وجود ندارد که از گراف اعتیاد در افغانستان کاســـته شود و در مقابل، دلایل بالا گویای این است کـه این گراف باید روز تا روز بالاتر برود و دههــــا جوان، نـــوجوان ، زن و مرد را به این پروسه وصل ســـازد و بـــرزخ کنونی افغانستان به زودی به جهنم واقعی برای خانواده ها و در مجموع مردم افغانستان مبدل گردد. در شرایط کنونـــی بــــرای جلوگیری از کشت، تولید، تــــرافیک و پخش مواد مخدر در افغانستان هیچ عــــزم و ارادهء خاصــــی وجود ندارد. جامعهء جهانی، کشور هـای منطقه و دولت افغانستان درین راه تصمیم گــــذاشتن قــدم های سنگینی ندارند. اینان حـــرف هـــای زیبایی میزنند، اما گاهی عمل زیبایـــی از خود نشان نمیدهند. در حالیکه اگر این سه نیرو متحداً با هــم از دل و جان و صادقانه برای جلوگیری از کشت، قاچاق و پخش مواد مخدر اقدام کنند و در جهت تــــــداوی معتادان کنونی و کاهش گراف اعتیاد عمل نمایند، هیــچ دلیلی وجود ندارد که در تعداد معتادان کاهش به وجود نیاید، در غیر آن نباید به آینده امیدوار بود و آرزو داشت که این آفت خانمان بر انداز از افغانستان گم شود. در افغانستانی که بــا این همه بدبختی رو به رو است. جوانان آن روز تــــا روز راه فرار به خارج را در پیش میگیرند، ناامنی ها و جنگ هر روز ازین مردم قربانی میگیرد، مــــرگ و میر اطفال روزانه تا 600 طفل میرسد، در هــــر 25 دقیقه مـــادری بر ولادت میمیرد و بالاخره زنان این نیم نیروی انسانی جامعه حق بیرون رفتن و کار را ندارند و برفرق همه گراف اعتیاد در میان جوانان و زنان بـــه این سرعت پیش میرود، پس آینده را چگونـــه میتوان پیشبینی کرد؟ کشور ما 5 سال بعد بخش اعظمـــی از نیروی کاری خود را از دست خواهـد داد و معلوم نیست که درآن زمان چه نیروی باقــی خواهد ماند تا تولید زراعتی و صنعتــــی را بــــه پیــش ببرد و چه کسانی خواهند توانست که علاوه به تهیه نان برای خانواد ها به این طیف وسیع و انگل جامعـــه نیز نان برسانند. این از مشکلاتی است که اگـر از حالا به آن توجه نشود، در چند سال بـعد مـــــا ازیــــن هــــم جامـعهء فقیر تر و بدبخت تری خواهیم داشت.