اینجا بیماران جنسی تخم ریزی کرده اند فقر جنسی در هیچ جای دنیا به حد افغانستان بیداد نمی کند.
معمولا در کشورهای دیگر اگر شخصیت مشهوری باشی در شبکه‌های اجتماعی در امان نیستی. اما وقتی شهروند افغانستان باشی و زن باشی و یک زندگی عادی هم داشته باشی از مزاحمت‌های فیسبوکی در امان نیستی.
کافی است بفهمند که زن هستی، خواهی یا نخواهی، چه تصویرت در فیسبوک باشد چه نباشد، مورد آزار و اذیت اشخاصی با ذهن بیمار قرار می گیری.
نزدیک به سه سال می شود که در شبکه اجتماعی فسبوک حساب کاربری دارم و از طریق این پنجره معلومات زیادی را فرا گرفته، اطلاعات خوبی بدست آورم و بعضا دوستان خوبی پیدا نمودم، گاهی هم به عنوان دفترچه ای سپید الکترونیکی گروهی چیزهایی نوشتم، اما حضورم در شبکه اجتماعی برایم بدون دغدغه و درد سر نبوده است.
اینجا اگر بفهمند زن هستی، هر روزه پیام‌هایی از مردان برایت می‌رسد، حتی گاهی با نام‌های زنانه؛ حتی پیام هایی با ضمیمه عکس برهنه خود کاربران مرد دریافت می کنم و این خیلی رنج آور است.
آزار و اذیت زن‌ها حالا از دنیای حقیقی وارد دنیای مجازی شده است، حالا آزار و اذیت از دروازه مکاتب (مدرسه‌ها) و تلفن به فیسبوک رسیده است.
من که بارها پیام‌های رکیک و عکس‌های مبتذل از طریق پیام به دست آوردم، طوری که حالا وقتی پیامی از شخصی ناشناس برایم می‌رسد، می‌ترسم آن را باز کنم.
گاهی اوقات بیشتر پیام‌هایی که برایم می‌رسد برای درخواست دوستی است. گاهی به تعریف و تمجید از نوشته هایم می‌پردازند و برایم شعر و حرف‌های محبت‌ آمیز می‌فرستند تا سر کلام باز شود، وقتی نتیجه‌ای نگرفتند عکس‌ها و حرف‌های زشت و شرم آور برایم می‌فرستند که شدیدا ناامیدکننده است.
چندی قبل از فرط خستگی از دنیای مجازی و و نجات از این مزاحمت های مدرن از سوی بیماران جنسی تصمیم به بستن دایمی حساب کاربری خود نمودم، ولی این صفحات مجازی لعنتی مکانی خوبی را ریختن دلتنگی ها و تراوشات ذهن مفلوج زنان مثل من می باشد، بنآء با چند ماه پیش دوباره حساب کاربری ساخته ام و هم اکنون با درنظر گرفتن برخی قواعد ایمنی، ریسک نکردن در پزیرش درخواست های دوستی از سوی هر کاربری کمی راحت تر از قبل اینجا حضور دارم.
امیدوارم قانون سایبری که قرار است تصویب شود، آزار و اذیت‌ها را کم بسازد، البته امیدوارم این قانون همین آزار و اذیت‌ها را محدود سازد نه آزادی بیان را.

لینا