مصاحبه گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی افغانستان با طلوع را دیدم تناقض گویی ها در سخنان اش موج می زد او گاهی در مقابل سوال سمیع مهدی خبرنگار موفق طلوع طفره می رفت و گاهی لجوجانه در مقابل یک بن بست منطقی مقاومت می کرد و به توجیهات ضعیف و بی پایه می پرداخت او حتی به صورت کاملا مسلط و خونسرد بسیاری از اتهامات علیه خودش را رد می کرد و آن را یک دسیسه علیه خویش وانمود می کرد.
اما در هر صورت این مصاحبه جلوه های جالب تاریخی نیز داشت که حداقل لایه های پنهان حوادث آن دوره را برای من برملا کرد. حکمتیار به نبرد سخت شوروی و آمریکا در ابتدای انتقال قدرت از حکومت نجیب به حکومت مجاهدین اشاره نمود او صراحتا به رقابت های کاجی بی و آی اس آی پرداخت و زیرکانه نشان داد که آمریکایی ها دلخوش به این حکومت ایتلافی نبودند و چه بسا گنجاندن جنگ های داخلی سال های هفتاد در نتیجه یک سناریوی حذف اتحاد جماهیر شووروی از میدان بازی به نام افغانستان هست.
حکمتیار به کودتای شهنواز تنی سخن گفت و به گفته خود اش که به صورت صادقانه بیان می کرد ادعا کرد که تنی نه بلکه جنرالان تحت امر اش چون آصف شور در این کودتا نقش داشتند و شهنواز تنی در این کودتا نقش نداشته و یکی از رهبران جهادی از پاکستان به داکتر نجیب اطلاع می دهد که تنی علیه تو کودتا خواهد کرد. این موضوعات برای من جالب است حتی اگر از زبان حکمتیار بیان شود.
من همیشه خواسته ام تا حوادث از زبان هر رهبر و سیاستمدار بیرون کشیده شود تا لایه های پنهان بازی در افغانستان مبهم نماند و ای کاش در این ماجراها مرحوم استاد ربانی، مرحوم احمد شاه مسعود، مرحوم عبدالعی مزاری، مرحوم عبدالحق و مرحوم داکتر نجیب و دیگر رهبران مرحوم و معدوم فرصت این را می یافتند تا با آرامش تمام گفته های تاریخی خود را بازگو می کردند و در حقیقت تصویر روشن و گویا از سیاست های بین المللی را ارایه می نمودند.