در ابوظبی (پایتخت امارات متحده عربی) بین هیات بلندرتبه امارت اسلامی به نمایندگی از افغانستان و خلیلزاد (نمایندۀ ویژۀ امریکا) گفتگوهای دو روزه صورت گرفت. آجندای اساسی گفتگوها خروج نیروهای خارجی از افغانستان و خاتمه اشغال بود.

نگرانی های امریکا در مورد خطرات احتمالی از افغانستان به امریکا و غرب، آجندای دوم بحث بود. هیات امارت اسلامی دلایل قانع کننده ای در این مورد ارایه کردند.
نیز رهایی زندانیان، پایان لیست سیاه و رسمیت دفتر سیاسی موضوعاتی بودند که از مبادی پیشبرد روند مذاکرات و اعتمادسازی شمرده شدند.

سه کشوری که پیش از اشغال کشور، امارت اسلامی افغانستان را به رسمیت می شناختند (پاکستان، عربستان سعودی و امارات) به حیث ناظران در این نشست حضور داشتند.

هرگاه نشست به روز دوم رسید، اداره کابل نیز هیاتی را به امارات روان کرد تا بدون اینکه دعوت شده باشند در نشست حضور یابند. اما هیات امارت اسلامی از شرکت آنها مخالفت کردند و همان موقف امارت اسلامی را تکرار کردند که اداره بی اختیار کابل توانایی حل مسایل ما را ندارد. بناءً به آنها اجازه نیست که به نشست بیایند و ما نمی خواهیم که با آنها ببینیم.

با نگاه به آجندای فوق الذکر، حقیقت این است که رژیم کابل چون زاده اشغال است، نه توانایی پایان اشغال را دارد و نه خواهان پایان اشغال است. زیرا اکسیژن تنفس رژیم، همین اشغال است.

اداره کنونی کابل در روز اول قدرت خود، سند تداوم اشغال را امضا کردند و انجام دهی هر گونه جنایات را به خارجی ها اجازه دادند و برای کشتار افغان ها با آنها عهد بستند. ملت ما نتیجه آن پیمان شوم را می بیند که امروز خون افغان ها همچون جوی آب می ریزد، خود زلمی خلیلزاد در نشست مذکور گفت: هر جای را که ما بمباران کرده ایم به خواست رژیم کابل بوده است.

در بالا طیارات امریکایی و در پایین نیروهای ویژه و مزدور افغان می باشند، کوردینات می دهند، شب و روز یکجا با خارجی ها بر خانه های مردم ملکی هجوم می برند، زنان و کودکان را به شهادت می رسانند، این همه از آفتاب هم روشن تر است.

پس این حقیقت ثابت است که اداره مزدور کابل صلاحیت گفتگو در مورد پایان اشغال را ندارد. همچنان رژیم دوسره کابل در مورد موضوعات حاشیوی، مثلا: لیست سیاه، رسمیت دفترهای سیاسی و..... نیز هیچگونه صلاحیتی ندارد.
این همه موضوعاتی است که مستقیما به اشغالگران ربط دارد و آن ها توانایی تصمیم گیری را دارند. به اداره کابل نیازی نیست.

اگر اداره کابل باز هم شوق تفاهم با امارت اسلامی دارد، در گام اول پیمان امنیتی را فی الفور لغو و امریکایی های را جواب بگویند.
در گذشته، هر اندازه جنایاتی را که خارجی ها و مزدوران داخلی شان در نتیجهء اشغال و پیمان امنیتی انجام داده اند، در مورد آن عذرخواهی بکنند و تعهد بکنند که خاینان ملی، ناقضان حقوق بشر و مجرمین را به محکمهء اسلامی می سپارند، سپس شاید امارت اسلامی در مورد تفاهم با اداره کابل نیز فیصله مثبت بکند.