مهمترین دست‌آوردهای سیاست غلط و لجوجانه آقای غنی به این قرار است:
1. بزرگ شدن شکاف‌های قومی و مذهبی: امروزه، به خاطر سیاست‌های قوم‌گرایانه آقای غنی، روابط اقوام کشور به شدت آسیب دیده و کشور را در آستانه یک بحران عظیم قرار داده است.

2. از بین بردن روحیه جنگی در میان نیروهای نظامی و امنیتی: رفتار آقای غنی و حکومت دربرابر طالبان موجب قباحت‌زدایی از طالبان و مشروعیت‌زدایی از مقاومت نیروهای ضد طالبانی شده است. برای همگان روشن است که امروزه دیگر حتی نیروهای امنیتی، روحیه و انگیزه مبارزه با طالبان را ندارند.

3. عدم اعتماد مردم به حکومت و نیروهای نظامی و امنیتی: سیاست غلط حکومت و ضعف مدیریت‌ها شکست‌های سنگینی را برای نیروهای امنیتی و حکومت دربرابر طالبان درپی داشته است. این شکست‌ها و ضعف‌ها چنان است که حتی مردم هم متوجه این قضیه شده و اعتماد آنان از حکومت به کلی سلب شده است.

4. نابود شدن تمامی آنچه دست‌آوردهای حکومت در دوره پساطالبانی دانسته می‌شد؛ مانند دست‌آوردهای حقوق بشری و دموکراتیک که برای جامعه جهانی و حامیان بین المللی حکومت مهم بود. به همین دلیل است که امروزه، منزلت این حکومت در نظر جامعه جهانی تفاوتی چندانی با منزلت حکومت طالبانی ندارد.

به خاطر این سیاست غلط بود که حکومت نه خود با طالبان مبارزه کرد و نه از حضور کشورهای دیگری مانند آمریکا استفاده کرد. حال که خروج نیروهای آمریکا از کشور قطعی به نظر می‌رسد، دیگر نه توان مبارزه با طالبان است و نه انگیزه آن در داخل کشور و نه جامعه جهانی تمایل زیادی به حفظ این حکومت دارد.

اما درعین‌حال، تنها زمانی می‌توان امید به آینده این حکومت داشت که آقای غنی بجای التماس و مماشات با طالبان و اعتماد بر رفتارهای قوم‌گرایانه و لجاجت در قبال منتقدان، بپذیرد که سیاست گذشته او غلط بوده و درصدد جبران سریع آن برآید. ادامه رفتار لجوجانه و کودکانه آقای غنی کشور را به وضعیت دهه هفتاد خواهد برد.