شماری از شهروندان خیمه‌نشین، از چندین سال به‌این‌سو با غصب ده‌ها جریب زمین دولتی در گوشه‌های شهرکابل، حاضر به ترک این مناطق نیستند.حضور خودسرانه‌ی این خیمه‌نشینان که شمارشان به صدها خانواده می‌رسد، باداشتن صدهارأس مواشی، قصابی و انبار کردنِ کثافت در برخی‌از محله‌های رهایشی، باشنده‌های محل را به‌ستوه آورده‌است.

یکی ازاین محله‌ها، محله‌ی ایوب‌خان مینه در ناحیه هفتم شهر کابل است که نزدیک به یک‌صد خانواده‌ی خیمه‌نشین از چندین سال به‌این‌سو دراین‌جا زندگی می‌کنند.

برخی‌از باشنده‌های این محل، مدعی‌اند که به‌دلیل تعفن و آلوده‌گی محیط زیست ناشی‌از انبار شدنِ کثافت‌ و کشتار مواشی توسط این خیمه‌نشینان، حتا خانه‌های شخصی شان را ترک نموده‌اند.

نیک محمد وکیل گذر ایوب‌خان مینه، می‌گوید که این ساحه مربوط وزارت صحت عامه است؛ اما هیچ نهاد مسوول دولت تااکنون توجهی به‌این خانواده‌ها نکرده‌است. حتا مسوولانِ ناحیه هفتم شهرداری کابل که مکلف به تنظیف ساحه‌ی مربوط خویش هستند، می‌گویند که این موضوع ربطی به‌آن‌ها ندارد.

وزارت صحت‌عامه، تأیید می‌کند که این ملکیت به‌مساحت 34 جریب زمین، بیش‌تراز سی سال پیش برای ساخت یک شفاخانه‌ی 300بستر نسایی درنظر گرفته شده بود و از همان زمان تااکنون، یک کلنیک صحی نیز دراین محل وجود دارد؛ اما تاهنوز این برنامه عملی نه‌شده‌است.

داکتر احمدشاه خروتی رییس عمومی اداری وزارت صحت‌عامه نیز، بار مسوولیت را بر دوش نهادهای امنیتی گذاشته به خبرنگار پَیک گفت:

«این ملکیت ازسوی شماری ازخیمه نشینان  غصب شده و از پنج سال به‌این‌سو باوجود نامه‌های مکرر به نهادهای مسوول امنیتی و حتا ریاست جمهوری، قادر به حل این مُشکل نه‌شدیم.»

آنچه که مسوولان وزارت امور مهاجرین نیز می‌پذیرند و تأکید می‌کنند که بسیاری ازاین خانواده‌ها به‌گونه‌ی سازمان‌یافته، زمین‌های دولتی را غصب نموده‌اند و این‌ها بی‌جاشده نه، بل غاصب استند.

اما حوزه هفتم پولیس کابل می‌گوید که این خانواده‌ها به دلایل جنگ و ناامنی از ولایت‌های دوردست بی‌جا شده‌اند و در چنین وضعیت سرمای زمستان، بیرون راندنِ این خانواده‌ها کار خوبی نیست.

فدا محمد پیرزاد آمر حوزه هفتم پولیس کابل، به خبرنگار پَیک می‌گوید:

«پیش از آن‌که این خانواده‌ها رانده شوند، باید زمینه‌ی اسکان دوباره‌ی آن‌ها در ولایت‌های مربوطه‌ی شان و یاهم در یکی از کمپ‌های بی‌جاشده‌ها مساعد گردد.»

برخی ازاین خیمه‌نشینان نیز که خودرا بی‌جاشده معرفی می‌کنند، مدعی‌اند که آن‌ها به‌دلیل ناامنی‌های روزافزون از ولایت‌های شان بی‌جا شده و در پایتخت مسکن‌گزین شده‌اند.

بی‌بی انارگل یکی ازاین خیمه‌نشینان، می‌گوید:
«اگر دولت برای ما یک جای مناسب آماده کند، حاضر استیم ازاین منطقه برویم.»اما به‌گفته‌ی رضا باهر معاون سخن‌گوی وزارت امور مهاجرین، خیمه‌نشینانی‌که چندین سال در یک محل ساکن شده باشند، بی‌جا شده به‌شمار نمی‌روند و هیچ‌گونه خدمات هم برای این خانواده‌ها صورت نمی‌گیرد.

آقای باهر می‌افزاید که هم‌اکنون نزدیک به پنج‌هزار خانواده‌ی بی‌جاشده در کمپ‌های چهارراه قمبر، چهارراه سرسبزی و خوشحال‌مینه‌ی شهرکابل ثبت دفتر این وزارت است که بیش‌تر آنان به‌دلیل جنگ و ناامنی‌های پسین در ولایت‌های غزنی و دایکندی و هم‌چنان به‌دلیل خشکسالی‌ در ولایت‌های شمال کشور به‌این‌جا نقل‌مکان نموده‌اند.