شمال کشور در آتش جنگ می‌سوزد اما آقایان به‌دنبال یافتن (لانه‌ی) دشمن هستند. به‌عبارت واضح‌تر اگر بیان کنم، فاریاب، جوزجان، سرپل، بغلان و بلخ در وضعیت خیلی شکننده‌ی (حتی سقوط) قرار دارند، ولی آقایان هنوز به‌فکر یافتن راه رسیدن به‌خانه‌ی دشمن هستند.

چند روز پیش وزیر محترم جنگ کشور “اسدالله خالد” در جریان معرفی‌اش به منسوبان وزارت جنگ کشور گفت:«سر ورکوو خو سنگر نیسو.» آن گفته‌اش را به‌گونه‌ی به یکی از شعارهای داکتر نجیب (رییس‌ جمهور ظالم وقت) ربط داد که می‌گفت:«سر ورکوو خو سنگر نه ورکوو.» ضمن آن‌که، اصلن توقع نمی‌رفت آقای “خالد” که خود یک مجاهد است، داکتر نجیب‌الله که صدها جهادگر و آزادی‌خواه‌ را در زمان حکومت‌ استبدادی‌ ا‌ش به‌شهادت رسانیده‌ بود، قهرمان “اتل” بخواند. سخنی‌که به باور من، توهین بزرگی به‌خون هزاران شهید آزادی‌خواه و خانواده‌های آنان بود.

به‌هرحال، در کنار وضعیت بدی که ولایت‌های فوق‌ذکر دارند، چندین ولسوالی ولایت بلخ نیز در معرض خطر (سقوط) قرار دارند. بلخی‌که تا همین ‌‌دوسال پیش، از امن‌ ترین ولایت‌های کشور محسوب می‌شد اما حال در وضعیت خیلی نگران کننده‌ی قرار دارد. همین دیشب شماری از فرزندان با شهامت آن (بلخ) بر اساس بی توجهی و نرسیدن کمک، به‌شهادت رسیدند، آن‌هم پس از بسیار مقاومت و ایستادگی.

بنابر عرایضی که بالا ذکر شد، پیش‌نهاد می‌گردد تا (آقایان) به‌جای این‌که فرصت را از دست بدهند و وقت شان را به‌ناحق در جستجوی لانه‌ی دشمن که اتفاقن، آدرس آن‌هم مشخص است، به هدر بدهند، همت کنند و دشمنان آرامش مردم افغانستان‌ را در فاریاب، جوزجان، سرپل، بغلان (که‌همین اکنون هم در آن جنگ‌ جریان دارد) و بلخ، هدف قرار دهند.

پیش‌نهاد شماره دوم!
اگر این کار (جنگ و دفاع) از توانایی شما آقایان برون است، پس لطفن به‌جای گزا‌ف‌گویی های بی مورد، بروید و نیروهای محلی که از تجارب خوبی در نابودی دشمن هم برخوردار هستند را حمایت کنید، سلاح و مهمات بدهید، تمویل و تجهیز نمایید تا آنان بتوانند شر دشمن را کم کنند!