سفرای سابق امریکا در کابل اخطار دادند که بیرون کردن کامل سربازان امریکایی از افغانستان باعث "جنگ داخلی تمام عیار میشود".
در این گفته واقعیتی وجود دارد ولی کو آن نیرو یا نیروهایی که بدون حمایت امریکا در برابر طالبان مقاومت کنند. دولتمردان، بخصوص در پنچ سال اخیر، تنها کاری که کردند قدرت را میان خود تقسیم نمودند، فقط و فقط به حمایت امریکا چشم دوختند و در قدرت مندی طالبان سهم گرفتند. هیچ توقعی از آنها که در برابر انحصار طلبی و افراطی گری طالبان مقاومت کنند وجود ندارد. چه سیاسیون دولتی و اپوزیسیون و چه جامعه مدنی چشم به امریکا دوخته اند که معجزه ای شود و ترامپ در آخرین لحظه موافقتنامه را امضا نکند. سیاسیون اهل مطالعه نمیدانند که "امارت اسلامی" ، عربستان، قطر، کویت، امارات متحده همه از متحدین امریکا هستند. و توافقنامه در "امارت اسلامی" قطر و با حمایت امیر قطر بدست آمده است.

در این میان اینجا و آنجا درمیان روشنفکران سر انجام این آگاهی شکل گرفته که امریکا هیچ وقت برای دفاع از مردم افغانستان، حقوق بشر، حقوق زنان به افغانستان لشکر کشی نکرده، فقط و فقط در جستجوی منافع خود (به نیمه مستعمره بودن افغانستان) اندیشیده و امروز بازهم برای تآمین منافع اداره ترامپ در موافقت با طالبان سربازان خود را بیرون میکشد و نوع رژیم فردا، مسایل آزادی ها و حقوق بشر "وابسته به افغانها، به مذاکرات بین ا لافغانی است".

اوضاع کنونی حتی قبل از آغاز مذاکرات میان امریکا و طالبان قابل پیشبینی بود. در همین جا از یکسال بیشتر ده ها بار روی ایجاد یک جبهه وسیع و فراگیر ملی تآکید کردم. در برابر آن سیاست انحصار طلبی غنی و اطرافیان او مملکت را به حالتی رساند که فردا در مذاکرات طالبان حرف اول را بزنند.
در میان جوانانی که آگاهی گرفته اند احمد مسعود است. وی که با استفاده از نام و شهرت ملی و جهانی پدر فقید خود توانایی آنرا دارد که توحه رسانه های ملی وجهانی را به ابتکار خود جلب کند، با صراحت گفته که اگر طالبان قواعد بازی را مراعات کنند امکان مصالحه با آنها وجود دارد، در غیرآن وی حاضر است که همراه با یاران وفادار پدرش اسلحه بدست بگیرد و از دیگران هم خواست به این جنبش بپیوندند.. فکر میکنم که گفته های احمد مسعود سفیران سابق امریکا را وادار نموده که از"جنگ داخلی تمام عیار میشود". حرف بزنند.

در برابر دستپاچگی بعد از ... چهار زانونشستن حکومت اشرف غنی، آیا جوانان و افراد مسن و با تجربه تر خواهند توانست هم از امریکا، هم از طالبان و هم از دارو دسته اشرف غنی (اگر به مردم نپیوندند) عبور نموده و دوباره وارد یک مبارزه ملی برای استقلال، جمهوریت، آزادی و دموکراسی، علیه انحصار طلبی، اتوریتاریسم و فساد کنونی شوند؟

شک دارم. 1200 تشکیل جامعه مدنی به کنگره امریکا نامه مینویسند و از آنها میخواهند که خواستهای بالا را برایشان تآمین کنند. جامعه مدنی افغانستان که حتمآ انسانهای ملی را در خود دارد، زاده حضور امریکا و جامعه بین المللی است، آنها طبعآ برای نجات بسوی آنها روی میآورند.
من طبعیتآ خوش بین هستم. در سخت ترین روزها نباید امید به آینده را از دست داد. روزی این دیو و دد و ضحاک ها از میان رفتنی اند. در آن روز من نخواهم بود ولی با امید و آرمان و صداقت زندگی کردن خوشی است که هیچ چیز جای آنرا گرفته نمیتواند.