مسلح نمودن مردم در مناطق نا امن در صورتی می تواند موثر باشد که مردمان این مناطق مخالفت و نارضایتی از دولت نداشته باشند و تحقق باورهای دینی و ملی خود را در استمرار چنین حکومتی ببینیند بر اساس نظر سنجی که آژآنس خبری رویترز در ولایت های هلمند و قندهار انجام داده است 75 در صد مردم معتقد هستند که خارجی ها به مذهب و سنت آنها بی احترامی میکنند حال حکومتی که اصرار بر حضور نیروهای خارجی دارد چگونه می تواند مورد حمایت مردم این ولایت ها باشد. مسئله دوم مشخص نبودن صفوف طالبان و القاعده از مردم عادی است که از دلائل هدف قرار گرفتن مردم ملکی در حملات نیروهای بین المللی نیز همین علت ذکر می شود باز هم بر طبق همان نظر سنجی، 65 در صد مردم این ولایت ها خواهان مشارکت طالبان و ملا محمد عمر در دولت هستند حال چگونه این مردم می توانند به دستور دولت و نیروهای خارجی طالبان را هدف قرار دهند. سومین مسئله ، قابل مهار نبودن ملیشه ها در صورت مسلح شدن وقدرت گرفتن می باشد اردوی ملی با داشتن نظم و فیلتر هایی که برای جذب نیرو دارد باز هم با ناکامی هایی روبرو می شود و در مواردی ما شاهد حمله به نیروهای خارجی از سوی عساکر ارتش هستیم. چه تضمین های در این طرح وجود دارد تا تشکیل پولیس محلی، برابر نباشد با تشکیل جبهه ای جدید در مقابل دولت و قوای خارجی . از سویی وجود اختلافات میان اقوام ساکن در این مناطق از واقعیات موجود می باشد که طرح پولیس محلی می تواند باعث رقابت تسلیحاتی میان این اقوام شود که سر آغاز جنگ های قبیله ای می باشد . شورای امنیت ملی به ریاست رئیس جمهور و سایر دولتمردان در آستانه کنفرانس کابل به این طرح خارجی رای مثبت دادند که امید است با شناختی که از محیط وطن خود و بر اساس منافع ملی بوده است. به هر حال اکنون که قرار است این طرح عملی شود نیک تر آن خواهد بود جزئیات اجرای این طرح و تضمین های موجود آن به صورت شفاف در اختیار کارشناسان نظامی و اجتماعی چه مخالف و چه موافق قرار گیرد تا سبب بروز مشکلات جدیدی برای ملت نشود.