آقای ملک ستیز یاداشتی در مورد حمله تروریستی بر مردم در کابل نوشته است و در آن به رهبران هزاره تاخته است که چرا مردم را به کشتن داده اند. این انتقاد را خیلی های دیگر هم کرده اند، از جمله تعدادی از هزاره ها. شخصا باور دارم که انداختن گناه این حمله به گردن برگزارکنندگان مراسم، ریشه در دشمنی، رقابت، تیم بازی و یا حتی در تعصب دارد.

رهبران هزاره و کارهای درست و نادرست شان را می توان در مواردی بسیاری نقد کرد، اما در این مورد خاص، نیاز داریم کمی بیشتر و منصفانه تر بیاندیشیم. اگر گناه حمله ای تروریستی امروز را بتوان به گردن برگزارکنندکان مراسم انداخت، گناه حمله بر عروسی ها را به گردن چه کسانی باید انداخت؟ داماد و عروس؟
آیا آقای ملک ستیز، گناه حمله بر مراسم میلاد پیامبر اسلام را به گردن برگزار کنندگان آن مراسم می اندازند؟
آیا ایشان ملاهای مساجد و نمازگزاران مورد حمله قرار گرفته را مسوول می دانند؟
اگر این منطق را بپذیریم، باید شهامت این را داشته باشیم که از مردم و مخصوصا مردم هزاره بخواهیم که تا در افغانستان آرامش و صلح کامل بر قرار نشده است، در خانه های شان بمانند و بیرون نشوند، چون نیروهای تروریستی، دشمن وجود و زندگی آنها هستند. گلوی تبسم در گردهمایی و یا تظاهرات خیابانی بریده نشد.

این انتقاد را امروز یکی از دوستان در یک برنامه تلویزیونی به نماینگی از جنبش روشنایی هم مطرح کردند. جالب تر از این نمی شود. اگر برگزاری مراسمی در برچی به دلایل امنیتی کار نادرست است، پس سخن گفتن از جنبش چه معنی دارد؟
مگر یک جنش، بدون کنش جمعی و در فضای عمومی می تواند وجود داشته باشد؟ یا نه، دوستان ما حلقه ها و مجالس بی شمار دوستانه شان را جنبش روشنایی می نامند؟

گذشته از این، آیا این دوستان بر اساس همین منطق، مسوولیت حمله تروریستی بر فعالین جنبش روشنایی را بر عهده می گیرند؟
مگر در آن وقت، کم بودند کسانی که رهبران جبنش را مسوول آن قتل عام می دانستند؟