ارغندیوال نامزد وزیر مالیه معرفی شد. ظاهرا قرار است اتمر هم وزیر خارجه معرفی شود.
یک لیست دیگر هم دست به دست می شود که نشان می دهد چهره های پشتون برای پست های مختلف درنظر گرفته شده. اگر، به دلیل مشکلات در انتخابات جنجالی میزان 1398 و نداشتن یک برنده شفاف، یک حکومت مبتنی بر تقسیم قدرت از سوی غنی و عبدالله به وجود نیاید (که نمی آید چون عبدالله فریب این گپ را می خورد که "هر کس که رییس جمهور باشد موقت خواهد بود" ولی این گپ بیشتر برای تیم های حریف است)، فکر می کنم غنی (طبق تمایل شدید خود) یک حکومت یکدست و تک قومی تشکیل بدهد بهتر است به چند دلیل:

1) اول اینکه همچون حکومتی طبق الگوی رای دهی خواهد بود زیرا اکثر ولایت های جنوبی و مشرقی به غنی رای دادند که اکنون حکومت را تشکیل خواهند داد. هیجده ولایت شمالی و مرکزی که به عبدالله رای داده بودند نمی توانند خیلی توقع حضور در حکومت داشته باشند.

2) اکثرا شکست ها و ناکامی های 20 سال گذشته به پای اقوام دیگر که کم و بیش در حکومت حضور داشته اند نوشته می شود. مثلا غنی همیشه کل ناکامی حکومت وحدت ملی را به پای عبدالله می نویسد (خیلی ها هم فکر می کنند که راست می گوید). در واقع، دیگران اکثرا با برچسب "دلالان قدرت" و "نمایندگان قومی" سبب کل ناکامی های حکومت داری 20 سال گذشته معرفی شده اند.

3) سوم اینکه حضور سمبولیک چیزی جز ملامتی و کم و بیش امتیازات شخصی برای دیگران نداشته است.

4) احتمال اینکه غنی اینبار استراتژی دو بعدی استفاده کند زیاد است، به این معنی که وزرای بیشتر از اقوام دیگر در مقایسه به سال های آخر حکومت وحدت ملی تعیین کند اما معینان آن ها را از افراد خود و با صلاحیت بیشتر انتخاب کنند و وزیر بودن اینبار دشوارتر خواهد بود.

علی عادلی