اتمر آدم خیلی زرنگ و آرام سیاسی‌ است. او نخست با ساختن دسته‌ی انتخاباتی صلح و اعتدال، ایتلاف دوستم، محقق و نور را خراب کرد و سپس آنان را نیز در مسیر انتخابات در نیمه راه رها کرد و بعد سکوت بخردانه کرد و اکنون از جایی، که باید سر می‌کشید، کشید.

در این میان آقای محقق کمی هوشیاری سیاسی به خرج داد و با رفتن در کنار عبدالله آبروی رفته‌ی خویش را دوباره خرید؛ اما آقایان قانونی و نور در همسویی با ارگیان هنوز موضع روشنی در تعاملاتی سیاسی اخیر ندارند و تقریبا در خلای جایگاه سیاسی قرار دارند. در این میان یونس قانونی با ساده‌لوحی سیاسی می‌گفت که با اتمر است که می‌شود غنی را از ارگ کشید و امروز دیدیم که عکس آن شد و غنی اتمر را به ارگ کشید چون برنامه‌ی پنهانی ارگیان به ویژه غنی و اتمر همین بود.

به همین گونه چندی پیش فصل ناتمام اتمر را خلیلزاد به عهده گرفته بود تا سران دسته‌ی ثبات و همگرایی به ویژه آقایان عبدالله، محقق و دوستم را اتمرانه فریب دهد؛ اما صلاح‌الدین ربانی با زیرکی سیاسی و قاطعیت او را از درگاه سپیدار راند و ذلیل کرد. حالا نیز سیاف و کرزی با میانجیگری دروغین و با سرگرم‌کردن سران ثبات و همگرایی می‌خواهند به سود تمامیت‌خواهان و ارگیان وقت‌کُشی کنند تا مدعیان حکومت همه‌شمول در برابر عمل انجام‌شده قرار گیرند و کابینه و والیان خود را هرچه به‌هنگام‌تر تشکیل نکنند.

خلیلزاد، کرزی، سیاف، غنی و اتمر، همه در محور تمامیت‌خواهی و تمرکزگرایی به سود یک قوم هم‌سویند و در این خصوص هیچ اختلاف نظر ندارند. آنان به خاطر اختلافات شخصی و کوچک شان مانند سران تاجیک، هزاره و اوزبیک، راهبرد کلی خویش را، که همانا تمامیت‌خواهی و تمرکزگرایی تباری در قدرت است، قربانی نمی‌کنند.
تأخیر و کندی بیشتر در روند گزینش والیان و تعیین کابینه از سوی دسته‌ی ثبات و همگرایی، برایند خوب ندارد و تدریجا منجر به انزوای سیاسی این دسته خواهد شد.

بر تمامیت‌خواهان باید فشار آورد و آنان را باید در برابر عمل انجام‌شده قرار داد؛ صبر استراتژیک با توجه به تعیینات جدید غنی نتیجه‌ی مطلوب نمی‌دهد. غنی دارد کرسی‌های کلیدی را به مهره‌های مربوط به تبار خویش تفویض می‌کند و آقای صالح را نیز با یک صدور یک فرمان به حاشیه‌ی سیاسی راند.

باور بامیک