نگارنده در تمام زندگی خود از هیچ محرمی به اندازه محرم امسال که به نماد وحدت میان دو مذهب سنی و شیعه افغانستان بدل گردیده و پیروان تمام مذاهب اسلامی در کشور سالروز شهادت سالار شهیدان امام حسین (ع) را به بهترین شکل گرامی داشتند، لذت نبرده بود. اما متأسفانه دست نفاق و شقاق از آستین مزدوران سعودی بدرآمد و اندوه عاشورا را مضاعف ساخت و با قتل عام عاشورائیان حسینی بار دیگر چهره کریه افراط گرایی را به نمایش گذاشت. چنین فاجعه ای در طول تاریخ افغانستان بی پیشینه بوده و چنانچه رئیس جمهور کرزی یادآور شد، باید سر نخ چنین جنایاتی را در خارج از مرزهای افغانستان جست. وقوع این رویداد به قدری فاجعه آمیز بود که گروه متحجر طالبان که عامل قتل عام دهها هزار شهروند افغان در طول سالیان متمادی است، آن را محکوم کرده و به متجاوزان یعنی نیروهای اشغالگر خارجی نسبت داد. بیزاری جستن طالبان از این حادثه المناک، عمق این جنایت و بی سابقه بودن آن را در فرهنگ افغانی به خوبی تبیین می کند و هیچ تردیدی وجود ندارد که افغان ها از هر سنخ و گروهی که باشند هرگز به چنین عمل ناجوانمردانه ای دست نمی زنند. این رویداد هرچند برای ایجاد تفرقه میان پیروان مذاهب اسلامی کشور طرح و اجرا شد و به گفته تلویزیون دولتی بی بی سی «امیدها برای شعله ور شدن آتش جنگ فرقه ای را در افغانستان تقویت می کند!» اما شاهدان عینی حادثه در دَم و بی درنگ، انگشت اتهام را به سوی بیگانگان خارج از کشور نشانه گرفتند و این امر بیانگر آن است که آنان هرگز چنین چیزی را از پیروان سایر مذاهب اسلامی در افغانستان انتظار ندارند. بنابراین این رویداد هرچند برای برهم زدن وحدت و اخوت اسلامی میان برادران شیعه و سنی ما به اجرا گذاشته شده بود اما خون شهدای این حادثه بر وحدت و اخوت اسلامی مردم افغانستان خواهد افزود و چشم کوردلان سعودی و مزدوران شان را کور خواهد کرد. در حالی که گروه طالبان انگشت اتهام را در این جنایت به سوی نیروهای اشغالگر نشانه رفته بود، آل سعود با احساس خطر از این امر به مزدوران خود در لشکر جهنمی جنگوی دستور داد تا به سرعت مسئولیت این فاجعه را به عهده گرفته و نیروهای اشغالگر را از مظان اتهام دور سازند. بدین جهت شبکه الجزیره به نقل از لشکر جنگوی اعلان کرد که این گروه تروریستی مسئولیت فاجعه خونین عاشورا در کابل را به عهده گرفته است. اما لشکر جنگوی کیست؟ لشکر جنگوی از سوی حکومت پاکستان ظاهرا منحل اعلام شده است اما تا حال حاضر فعالیت های تروریستی آن با حمایت مالی سازمان القاعده ادامه دارد و معمولا هم از سوی دولت پاکستان اقدامی علیه آنان صورت نمی گیرد. لشکر جنگوی که در گذشته با سایر پیروان مذهب جعفری در پاکستان درگیر بود، در چند سال گذشته نوک پیکان خود را متوجه شیعیان هزاره در پاکستان کرده و اکنون به اشارت باداران سعودی اش، حوزه جنایات خود را گسترش داده و عزاداران حسینی(ع) را در افغانستان هدف قرار داده است. گفته می شود این گروه ارتباط زیاد عقیدتی و نظامی – امنیتی با گروه های افراط گرای سعودی دارد و از سوی علمای وهابی آل سعود هم از لحاظ مالی و هم از لحاظ فکری تقویت و تغذیه می شود. دلیلی که اثبات می کند تفکرات متحجرانه آل سعود عامل این حملات انتحاری در افغانستان است، اینکه عالمان آل سعود با فتواهای غیر اسلامی خود بارها و بارها مسلمانان را به جان یکدیگر انداخته و با تربیت انتحار کنندگان، آنها را شستشوی مغزی داده و آماده انجام اینگونه حملات می کنند. به عنوان نمونه شیخ “عبدالعزیز آل الشیخ” مفتی اعظم حاکمان وهابی سعودی، در جدیدترین فتوای خود مدعی شد که عزاداری برای امام حسین(ع) شرعاً جایز نیست. وی بدون اشاره به آن دسته از روایات اهل سنت که بر حزن و گریه پیامبر(ص) بر مصیبت امام حسین(ع) اشاره صریح دارد؛ گریه و عزاداری برای امام حسین(ع) را نامشروع خواند و گفت اسلام از این عزاداری بیزار است. وی پیش تر نیز ادعاهایی را درباره واقعه عاشورا مطرح کرده و بیعت با یزید را بیعتی مشروع تلقی کرده بود و امام حسین(ع) را به علت امتناع از بیعت با این فرد فاسق، (معاذالله) خطاکار برشمرده بود! این تفکر در عربستان حاکمیت دارد به گونه ای که هرگاه مسلمانان اعم از سنی و شیعه در بسیاری از کشورهای مختلف جهان مشغول سوگواری شهادت اباعبدالله الحسین(ع) هستند، در عربستان درهای مساجد و حسینیه ها را می بندند و شیعیان را بازداشت کرده و جلوی نصب پرچم های تبلیغات مذهبی را می گیرند. فتوای این به ظاهر عالم سعودی، نگارنده را به یاد فتوای قاضی شریح، مفتی دربار یزید می اندازد که مردم را با فتوایش بر ضد امام حسین(ع) تحریک می کرد و اعلان کرده بود که حسین از دین جدش خارج شده و باید کشته شود! عجبا که تاریخ چگونه تکرار می شود و این فرموده جاودانه امام صادق(ع) را به یاد می آورد که : «کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا و کل شهر محرم؛ هر روزی (که حق و باطل در برابر هم قرار گیرند) عاشورا است، هر سرزمینی کربلا و هر ماهی محرم است.» و شگفتا که این فرموده امام صادق(ع) در سرمای سوزان کابل و در بارگاه قدسی حضرت ابوالفضل(ع) مصداق پیدا می کند. بار دیگر پیروان حسین(ع) به دست یزیدیان و با فتوای قاضی شریح ها به خاک و خون کشیده می شوند اما راه حسین زنده است و خون حسین و حسینیان جوشنده تر از همیشه. حسین در کابل مظهر وحدت امت می شود، زیرا که در عزای او نه تنها شیعیان که شیعه و سنی در کنار هم قربانی می شوند و خون شان به دریای جوشان خون حسین(ع) می پیوندد و بار دیگر ثابت می شود که حسین مظهر انسانیت و وحدت امت اسلامی است. اما سرافکندگی و شرمساری از آن یزید و آل سعود، قاضی شریح و مفتی های سعودی، شمر و لشکر جنگوی خواهد بود.