طی دو روز گذشته شبکه‌های اجتماعی مخصوصا توییتر در افغانستان و ایران رنگ تیره‌ای به خود گرفته و دو هشتک #به‌طالبان‌باج‌ندهید و #اعدام_نکنید توانسته اند ترند جهانی توییتر را اشغال نماید.

ماجرا از آنجا شروع شد که نهادهای عدلی و قضایی ایران حکم اعدام سه تن از کسانی را صادر کردند که در اعتراضات سال گذشته در این کشور نقش مخربی را اجرا کرده بودند. از تیراندازی به پولیس تا به آتش کشیدن اماکن عمومی و دولتی و کشتار افراد ملکی و بی‌گناه و همین موضوع برای عده‌ای که روحیه تخریبی دارند، بهانه‌ای شد تا با راه‌اندازی هشتک #اعدام_نکنید از آن افراد حمایت کنند.

حالا این موضوع یکسو، چون از این‌گونه افراد و حلقات در هر کشوری موجود است و همه روزه گپ سر گپ می‌کنند، اما بدی ماجرا آنجاست که عده‌ای از افغان‌های ما نیز در کنار هشتک #به‌طالبان‌باج‌ندهید، هشتک آنان را نیز همراهی کردند.

در اینجا می‌خواهم به افغان‌های خود بگویم که اگر عاقلانه بی‌اندیشیم هشتک #به‌طالبان‌باج‌ندهید در واکنش به آزادی 5000 هزار طالب تروریست و ادامه حملات خونین آنان انجام شده و این بدان معناست که ما افغان‌ها در برابر آزادسازی تروریستان در کشور خودمان حساس هستیم و آنرا نکوهش میکنیم، اما از اعدام تروریستان در دیگر کشورها انتقاد!

آیا از خود پرسیده‌ایم روی کسانی که افراد بی‌گناه را به رگبار بسته‌اند، نیروهای پولیس را با شلیک گلوله به قتل رسانیده‌اند، بانک‌ها، اماکن عمومی و دولتی را به آتش کشیده‌اند، می‌شود لقبی غیر از تروریست گذاشت؟ اگر غیر از این است پس چرا به آزادی تروریستان در کشور خودمان انتقاد میکنیم، ولی به اعدام تروریستان در ایران واکنش منفی نشان می‌دهیم؟

آیا از خود نپرسیده‌ایم که اگر تعدادی از سران تروریستان طالب در کشور ما اعدام می‌شدند، امروز وضعیت به‌گونه دیگر می‌بود؟ پس چرا در حالیکه خود ما با هزاران چالش و مشکل روبرو هستیم، دایه‌ای دلسوزتر از مادر برای دیگران می‌شویم.

بیایید عقلانی فکر کنیم و منطقی عمل؛ تا زمینه برای دخالت دیگر کشورها در امورات افغانستان فراهم نشود.