با وجود دوصد رسانه صوتی و تصویری، فرهنگ و رسوم ملی به فراموشی سپرده شده و رادیوها و تلویزیون ها به جای حفظ فرهنگ اصیل افغانستانی و اسلامی و اجرای رسالت ایمانی و رسانه ای شان، از رسانه های غربی الگو برداری می کنند باور بسیاری از آگاهان مسائل فرهنگی کشور این است که متاسفانه رسانه های کشور ما که یک کشور اسلامی است بیشتر به سمت غرب و ابتذال موجود در غرب گرایش دارد. از زمان ایجاد دولت جدید در افغانستان ( پس از سقوط رژیم طالبان) تاکنون یکی از برنامه های عمده و اساسی حکومت، تبلیغات و شعار آزادی بیان و دموکراسی بوده و در کنار انکشاف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی، ایجاد شبکه های تلویزیونی و رادیویی یکی پس از دیگری، از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است. وجود حس رقابت بین سران و بزرگان حزبی و دولتی و البته در پاره ای موارد حس درآمدزایی، سبب گردید تا طی ده سال تعداد شبکه های تلویزیونی از یک تلویزیون ملی، اکنون به فعالیت 44 تلویزیون در سطح کشور برسد. در باب روزنامه ها و نشریات نیز همین ارتقا اتفاق افتاد به حدی که هم اکنون بیش از 214 روزنامه و نشریه در حال فعالیت هستند. وجود 141 رادیو در فرکانس های مختلف نیز دلیل دیگری بر گسترش یکباره رسانه ها در افغانستان است. تقریبا سعی همه اهالی رسانه این است که مخاطبان زیادی را به خود جذب کنند، که با گستردگی رسانه ها در کشور این تلاش ها هر روز در حال گسترش و فزونی است. اما متاسفانه فعالیتشان نشان داده که رسانه ها نقش سالمی در فرهنگ سازی دینی افغانستان ندارند. ایجاد صدها شبکه های تلویزیونی و رادیویی در ده سال گذشته با اینکه از جمله دستاوردهای بزرگ نظام فعلی محسوب می شود؛ولی این رسانه ها چندان نقشی در راستای فرهنگ سازی سالم دینی نداشته اند. رادیوها با نشر برنامه های تفریحی و موسیقی، اکثر جوانان، این نیروی فعال و ستون فقرات جامعه را از طریق برنامه های زنده تحت عناوین مختلف مشغول ساخته اند. بیشتر برنامه های رادیویی در شهر کابل، تماس شنوندگان به طور زنده به دستگاه رادیو است و از این طریق بیشتر دختران جوان و پسران درخواست پخش موسیقی، احوال پرسی از طریق رادیو با دوستان و همچنان آوازخوانی می کنند، آن چه در افغانستان تازگی دارد این است که بیشتر شنوندگان رادیو، عضویت یک گروه یا یک تیم از عاشقان، دل نوازان، فریب کاران، آشفتگان و غیره را دارند و از طریق رادیو دختران به پسران پیام می گذارند. در بخش رادیو می توان به جز چند شبکه، مدعی شد که برنامه های آموزشی به ندرت به نشر می رسد که آن هم جنبه تجارتی دارد و در یک جمله، باید گفت برنامه های رادیویی در افغانستان بیشتر مبتذل و باعث کشاندن جوانان به سوی موسیقی و رابطه نامشروع میان دختران و پسران می شود. انصاف مطلب این است که ارباب رسانه ها، ، باید درباره فرهنگ و آداب ملت خود آگاهی بیابند و سپس به پخش برنامه ها، مطابق میل و خواست مردم بپردازند. در حال حاضر اکثر تلویزیونها و رادیوها، به جای نشر برنامه های آموزشی مفید، برنامه فرمایشی موسیقی را پخش می کنند و جوانان بی کار را به دام آهنگ های هندی و خارجیِ خلاف فرهنگ افغانستان وا می دارند. اینک با وجود قریب به دوصد رسانه صوتی و تصویری، فرهنگ و رسوم ملی به فراموشی سپرده شده است و رادیوها و تلویزیون ها به جای حفظ فرهنگ اصیل افغانستانی و اسلامی و اجرای رسالت ایمانی و رسانه ای شان، از رسانه های غربی الگو برداری می کنند. که البته ای کاش از دیگر کانال های آموزشی غرب نیز الگو برداری نمایند، چرا که در کشورهای دیگر، هر شبکه تلویزیونی و رادیویی یک دانشگاه است؛ اما بدبختانه در افغانستان کاملا برعکس است. جوانان به رادیوها زنگ می زنند و به جای درخواست های سازنده و مفید، برنامه های مبتذل درخواست می کنند. برخی تلویزیونها به جای استفاده بهینه از وقت و زمان مردم، یکسره رقص و آواز و یا سریالهای هندی چند هزار قسمته پخش می کنند. البته باید گفت مقصر همه این ناباسامانی ها رسانه ها نیستند، بلکه وزارت اطلاعات و فرهنگ سهم به سایزی در این همه خودسری در شبکه های تلویزیونی و رادیویی دارد و از آنجایی که مسئولان این وزارتخانه متمایل به آمریکا هستند،تعجبی ندارد اگر بگوییم سیاست آنها نشات گرفته از سیاست کاخ سفید است. مطمئنا یکی از اهداف آمریکا، از بین بردن فرهنگ اسلامی در افغانستان و شیوع فرهنگ برهنگی غرب در کشور ماست که این عزیزان خواسته یا ناخواسته مجری این هدف آمریکا هستند. در پایان لازم است متذکر شویم که ما مخالف نشر برنامه های شاد و سرگرم کننده برای مردم نیستیم، بلکه خود انصاف دهید کسی که برای اولین بار شبکه های صوتی و تصویری افغانستان را گوش دهد و ببینند، آیا با خود می گوید این رادیو و تلویزیون یک کشور اسلامی است یا یک کشور غرب زده؟!